Page 444

نسخه روضہ فیض جما مخمس شب فخجہ نارت چو سر از خاک بردارد شفیع عاصیان در روز محشر میتوان گفتن معطر کرده از بس سنبل موی تو عالم را شمیم طره ات را مشک و عنبر میتوان گفتن اگر جمعی بود دیوانه زلف پریشانت وله بنا چنبی را ز عشقت خاک بر سر میتوان گفتن اتش هجران خود را از دل دور کن عالمی را بر وصال خویشتن مسرور کن مطربا شنزاده بیداد و همایون است کن چاره بگذار و اهنگ نوای شور کن زنگ اشتر زابلی زن اندر این دهر عراق شهر آشوب از حصار و راک و پهن پور کن صد جراحت بردلم از تیر مژگانت رسید با خدنگ غمزه این زخم مرا ناسور کن در بهاران غم نم باران غنیمت دان ای می نزدا، غم ساقیا از شربت انگور کن بار اکنا که به تقصیرم فزون از عالمست با نبی و آل او در محشرم محشور کن چون بر تاحیضی کشته مداح نوای سلطان موس حرف ن زحمت بسیار او را در بهشت منظور کن وای ای گلشنی که شبنم گل شد صفای تو دلهاست نیش خورده خار جفای تو ای ماه من ز چهره بر افکن نقاب را تا آفتاب بوسه زند پشت پای تو از بسکه عهد بستی و بشکستی زناز زنهار بسته نیست دلم بر وفای تو ابرو چو تیغ ظلم مکش از خدا بترس از قتل عاشقان چه بود مدعای تو چون میدهی جواب تو از خون عاشقان برسد اگر بروز قیامت خدای تو نا رحیم کار کرش نیست روز حشر جسمی که خاک گشته سرش زیر پای تو چون راحتی ز هجر ندارم بزندگے امیدوار انگه بمیرم برای تو زمینده نیست بسیج شمی را سیر رو نجا تا در طریق عشق نگردد گدای تو رحمی بحال زار منافیضی که روز و شب گوید دعای دولت و مدح و ثنای تو مقصد ما روی تو کعبه دل کوی تو لقا کعبه دل کوی تو مقصد ما روی تو روئی دلم سوی تو چشم امیدم بتو چشم امیدم بتو روئی دلم سوی تو از از قد دلجوی تو سر و شده پا بگل سبزه دمیده پای گل زنقد دلجوی تو هیچ ندیدی تو ما ہمتہ دلجان بدل را بردن دین و دل پر نجی قیجوی تو طاق در ابروئی قبله چوکوی تو قبله مهروی من طاق در ابروی من از رخ نیکوی تو ماه خجل و مگسف شد حاجب از رخ نیکوی تو ناز کنم روز و شب چین شکنکشان بوی دام دل عاشقان سلسله موی تو دام دل عاشقان تار گیسوی تو شیفته موی تو گشته چو نخیفی جهان گفت منافیضی جان شیفته موی تو خند برین روی تو ما هسفر خوی تو ما هسفر خوی تو خند برین روی تو خال چو هندوئی تو دانه و دام بلا دانه و دام بلا خال چو ہندوی تو جز خم ابروی تو قبله طاعت کجا قبله طاعت کجا جز خم ابروی تو حرف الوای سلسله موی تو رشته عشق ازل رشته عشق ازل سلسله موی تو دور ز پهلوی تو کاش بشد دلم کاش بشد دلم دور ز پهلوی تو نکہت گیسوی تو باز شد مشکبو باز شد مشکبو نکہت گیسوی تو باد صبا از بوی تو مد فقیر میسد مد فقیر میرسد با ده با از بوی تو دور ایبستن چشم پر از روی تو چشم پر از روی تو دور ابیستن بخت همایون من تخت سلیمان گرفت تخت سلیمان گرفت بخت ہمایون من منده امم حسن چیم چو آهوی تو چشم چو اہوی تو خنده امم حسن دل نہ بنا چنبی بو دا تار من نیکوی تو تار من پیکوی تو دل نہ بتا خنبی بود در نگاهی رو یا با در بوستان زودا با در بوستان زود در نگاهی رو یا سبزه تازه دمیده است برو دشت و بهار گل نو روز در این فصل زمستان زودا