Page 415

نسخه برونی فیض حق صفحه ۳ غزلیا مطلع دارد دعا امیرو مسلمانی نیست آقای دربار بودم تو خواند یار ساقی پیاله یار و گر دل بیایی و در مجلس خم ابروان تو محراب من دیوانه شده عاشقانش را شناسی نبود با یاریت جمیع غمی تو بهر سینه محل دارد در میکده جا را چو مرا رسم دهی در کازه زانند مرا حافظ شیراز خرم اسرارت عدل او ختم و عطایش عم و هم نوش کلیم ظلم این والی عالی زبر من خطابود چون که در دور ان شهنشاء مظفر دین است مچ امست توان کرد و بنابر اینسه کا نون دل را تب غمی از یکی است سیب قیا باده به دو رشته چو معادلی نام لسبز وہ فصل گل فروردین است از بدایل که مرا وعده اندم و صال اتش بجرو خیالی تو پلک بالینی است با نگاه عبث تو غافل که حان ما بزوال بخدا زاع و زغن صید به گرد ترکه کاین هنر بازی چنگال و پر شاهین است عمر و اقبال شهنشاه و انا یک افزون که بهاشان زکرم رو تضعفا این است گر بپرسند مرا طرزی زکفارت عمل این مسلمانی در ابد نشان از دین است مرا که خدمت حوبان بهرت انمک است بجزم عشق مرا پیشه دگر ننگ است ز جود امید ندارم دلی بدین شادم که طالع من و زلف نگار یکرنگ است ای باد خزان سبزه نگردد ز تو گلشن کاین میمنت اندر قدم باد بهار است خوش گفت مرا طرزی شب وصل نگاری داغم بدل از هجر تو بیرون زشمار است هر چند دلم شد سپر تیر بلاست ای دلشدگان باز سر یار سلامت پا از سر کویش نکشم گرچه کشندم با این که بسر خورده مرا سنگ ملامت ای یار برح پرده برآور که بداند خورشید و مه این هر دو کنیز ند و غلامت بنشین تو و کشورش بهوای تو نگیزد آشوب قیامت شده بر پا ز قیامت داروی پس از مرک بسهراب چه حاصل جز این که تمتن گزد انگشت ندامت این طایر بشکسته پر سوخته جان را نیکو نگهش دار که افتاده بدامت با خسته چشم تو مرا طرزی نتواند در کوی نوازشورش دل قصد اقامت دست دلبر که بخون دل ما رنگین است کشتن عاشق افسرده دلش آئین است خون عشاق بشمشیر جفا ریخته است شکوه دلشدگان جمله ز دستش این است زلف لیلی شده زنجیر هزاران مجنون صد چو فرہاد گرفت ارغم شیرین است حسن یوسف لسب عشق زلیخا شده تلخ کامی ہمہ از می لب شیرین است ماوک ناز نگاه تو به شتا قانت باعث رخنه جسم و دل و جان و دین است شادمانی و ندانی که گرفتاران را شب هجر تو چه خونی بدل غمگین است ترک جان گفت مرا طرزی تمنای وصال عاشقان را دم مردن نظر حق بین است نه تو را رحم بر احوال من مسکین است نه بجز شیوه عشق تو مرا آئین است کنم ترک خیال تو روم گر ببهشت جز و صال تو نخواهم که مراد م این است غیر زلف تو با رابطه مشک ختن از ختار نافہ کشتہ آمدہ یکسر چین است هـ طـ ر ز ی غزلیات افات سر کویش بسلطنت ندهم گرچه سخت کپور دشت و تاج و سنگ است گدای کوی ترا پادشا شناسای است جو با هم نخت بسلطان عشق او رنگ است امید رسم ومروت زما ہرویان نیست درون سینه حوبان بجای دل سنگ است چگونه طی کنم این وادی عمیق عشقش که پای مرکب پویش سیایش لنگ است نمی شود گرهی شکر یک باده مرا طرزی به پیش وفایشی چه لاره ام از چنگ است آتش عشق تو در تن شرر افروز بود اشک گلگون من و خون جگر همرنه بود حیرت روی تو دزدیده به شت افتغان اثر حسن تو وشن قمری و دوشد شب هجران فراق تو دل عاشق را صبح را با ستم و دیده تر همدم بود دیدن چنگ تو و چنگ شکر ریزند تا همچو بلبل قد و چنگ غم و گلمین بود بر لبم خلک مآریسی بار شیشه باده ز لطفت کر شود دست و بشم سر بر سر بیرنگ و احظه از آتش عشق اندل غمین شد پیش کسی سخن سرایم آنکه جو ابد بگر به سید محمد حسن بجهان عیان چونش بسجده برد ردی زانرو بمحبہ سالمین شد