Page 410

فیض جا نسخه دلیل عشق و محبت دنم ایجیست سیار باد که پروائی جان و سرنیست جز از باه که نفریک پرورد گارست در درگاه چه سان کام و پیش نیست به منزل مقصود رساندم که بر ای کوئی اوست از آن زمان که شمیمم که هوای کوی توست بوی بسلطنت جمله جهان هوسم نیست حال من روز و شب طراب توست با غم هم لا شراب تو خوشم می عشقی که در سرش تو نوشیدم مرغ دل در دم کباب تو خوش است به غرمی بده مراتب وی که بنابر کی آفتاب تو خوش است نیست چاره بیچه و تو نقاب به داروی ابی حجاب تو خوش است قصة عشق شبکه شیرین است ما زنش در صد کتاب تو خوش است وقتکی در تبسم لب خودکنی روز که داری حجاب ذات تو خوش است غزلیات گر چه از روز ازل تقصیر کار آدم است چون تو بخشد بنده را یارب گناه ماکم است بهیچ میدانی بهر ش لذت دنیا که برد آنکه او را ماه رخساری قرین و همدم است محرم خلوت نباید کرد هر بیضه فردا امتحان کردیم رفیق محرم ما محرم است عاشقانرا شادمانی نیست کز روز ازل حاصل عشق پرود دیوان بشقان غم است چاره دل میکنیم با ناوک مژگان یار زخم ما سور مرانیسه نگاہش مرهم است بخشش از دارائی خود شیوه مردانگی است ور نه از حبیب رفیقان هر که سیسی خاتم است بار در خلوت مرا بخصی زہجرت شته ای با بجز او سه سال افروز نسیم وصالش کریم است شهد زاده خانی که جهان پای بند اوست دلگهای عاشقان همه صید کمند اوست چون نی مدام در رک و پی عشق دی بود ما را که استخوان و بدن بند بند اوست عشا را بچه حد که زند لاف هری جائی که نخل قامت سر و بلند اوست با هم که شد نثار رخش نور آفتاب نقش ہلال حلقه فعل سمند اوست زلفش مجمره دود برآتش بودمی رخسار یار مجسم و خالش سپند اوست خضرم دلیل مقصد و بختم سکندری آب حیات لعل لب نو سخند اوست بیهوده ترک یار مبابابچی میکد چون عاشق شکسته دل مستمند اوست نثار مقدم معشوقه غیر جانم نیست برای پیشکش دوست به از آنم نیست مرا بموته هجران چرا گذارند که غیر مهر تو در سر استخوانم نیست چگونه بار جفایت کشم شب هجران که درسبل روز دعای تو هم گمانم نیست دوباره شاد نیابی دل مرا دیگر که جز غم تو در اندیشه نهانم نیست ز بس کموزہ محنت گداختم شب و روز مریوی خاصه و حاجت باستخوانم نیست باستانه هر میزبان شبی رفتم جواب داد که پروای میهمانم نیست حکایت دل مجنون خود کرا گویم که در بدم و بمرازد به زبانم نیست در بهاران و دلم خیم زاران می ساغر شراب خوش است ایدل اینجون بکس بیدار ہوش کاین عمل از شیخ و شاب می خوش است ای مراباغی زہجرت عاشق گیسوی حوریان طماع زیست آفتاب رخ تو تابان است رخ مسلسل تو اب جوان است مردم از فرقت نگاز یکش وه چه گفتی که این مسلمان است ظلمت و رو غمزه ات غمزت مبتلا شد بهر کوچه چو غضبان تلخ بود رای طهیر مکنی در عارضی بردن زدرمان است قاعده نقش آن بکشور دل طرد فن بشکری بیابان است دولت وصلث ار مرا باشد مار او تخت سلیمان است کان با قوت دلب نو بیان شکن زیب باغ رضوان است جان