Page 68

حرف را بایشان در میان گذاشت . آنگاه پاسخ داد : « فرزند پادشاه بست هستم . پدر بمن خشونت کرد دیار او را ترك كردم . نسیم شاخة مر ایجانب هند مایل ساخت . بخت مرا به این سامان آورد . آمدم تا مهمان مردم شما باشم درب خود را بروی ما بسته . در بیکه بروی دوستان بسته شود بد شمنی کشوده خواهد شد میخواهم اینجا زندگی کنم . دختران بست و فرزندان هیرمند این منزل را گزیده اند . برای شهزاده که پدر او را از دربا ر خویش براند دنیا تنگ است . اگر پادشاه بخواهد از قلعه بیرون میشوم اما بمیدانی برون خواهم رفت که در آن با پادشاه بجنگم من خواستم قبایل را آشتی بدهم اما جنگید ند با ایشان بگوئید بجنگند و اگر جنگیدند مغلوب نشوند » چون این پیام را به پادشاه بردند اندیشید و باو نبشت : بپاس آنکه مهمان ثر نجید از آنچه گذشته است در گذشتیم و آن قلعه را گذاشتیم . تادیگری داد نخواسته است شاد زندگانی کنید ما را بجای پدر شمارید و تا خود باعث نشوید شما را نخواهیم راند . شهزادگان را شاید که «جوانی نیز چون شان کرم نباشد . ما نمیخواهیم با مهمان بجنگیم اما مهمان را نیز نشاید با میزبان خشونت کند . » (بنی) چون نامهای پادشاه را در یافت یاران را بخواست وجواب نیکو فرستاد آنگاه به همراهان خویش گفت «بهتر آنست با پادشاه و مردم این دیار به نیکوئی زندگانی کنیم . نامه او پیغام مردی دانا و دلیر ست چنان مینماید که هر چند بودن مادر یار او برای وی بسیار گوارا نیست اما میتواند با آنچه نمیخواهد بسازد و این جز برای مردان دانا ودلیر میسر نیست . » (کرم) از میان برخاست . چهره او افروخته بود . سیمایش چون لاجودمی نمود . همه را طعنه زدو گفت : « نمیدانم چه آبی بر آتش شهزاده بست ریخته اند که خون گرم جوانی را در پیکر او سرد ساخته است . پادشاه ما را بر نگی جواب داده است که ما را بترساند . اگر پیغام او را بپذیریم باز خود را بر ما میگذارد . او میخواهد دلیری ما را بیازماید . باید با او جنگید تا بداند (٥٧)