Page 59

ولی مجبور شدم، من زن نا توان بودم، - بتوچه کردند؟ - صرف موی مرا سپید ساخت ...من مجادله خود را کردم. من صرف تا وقتی میخوا ستم زنده بمانم که خود را باری با تو در يك غژدی ببینم دیگر .... - حالا باید بگوئی موی تو چگونه سپید شد؟ - بلی من نیز مایل هستم افسانه خویش را بتو بگویم و بعد از آن بمیرم. برای من زندگی بیشتر از این، ناگوارتر از شدید ترین عقوبت و مرگ است . - زود باش من نمیتوانم این افسانه را در مدت زیادی گوش کنم! آنرا کوتاه بساز! شاید بیاد داشته باشی آن شبی را که مرا با تو نامزاد کردند . تا آنشب من با تو خیانت نکرده بودم . ولی در همان شب ستارگان برای من بدبختی آوردند. ظلمت آن شب روی مرا سیاه کرد. مهتاب همان شب بود؟ که موهای مرا سپید کرد. مهتاب فر و نیامد و سیاهی موهای مرا با خود نبرد. ستارگان بمن نزدیک نه شدند . من با تخیلات و افکاری نه خوابیده بودم که منتظر چنین بدبختی بوده باشم. من به فکر تو به بستر فرو رفته و به خیال تو خوابیده بودم. تازه خواب بر من چیره شده بود که ناگهان در لب های خود حرارت حس کردم. بیدار شدم دیدم مردی مرا بوسیده و میخواهد ببوسد. با او در آویختم تا میخواستم فریاد کنم بدون آنکه او را شناخته باشم فرار کرد شب گذشت فردا موهای من سپید شده بود اینک از همین دقیقه دیگر نمیخواهم زنده بمانم زیرا من خود را قابل همسری تو نمیدانم ولی بپاس محبت از تو آرزومندم که جز این دیگر درباره من اندیشه بدی را بخاطر راه ندهی و بدانی که من تا لحظه مرگ ترا دوست داشته ام!. دوشیزه این را گفت و چشمش را بزیر افگنده علاوه کرد:«اکنون طوریکه بناموس و شرافت تو صدمه وارد نیاید بمن مشوره بده که چطور باید بمیرم ؟» هنوز چشمش را نبرداشته بود که جوان او را از جا برداشت. او نمیتوانست تخیل کند که چه روخواهد داد. صرف همینقدر گفت: ولی برای حفظ ناموس توهین قدر میگویم که مرا خودمکُش. بگذار من خود را خود نا برده بسازم . کشتن من به این صورت، برای قبیله ما وحفظ ناموس تو عاقلانه نیست ... (٤٨)