Page 58

دیگری نمیتوانست سراغ کند. جز خودش دیگری بر او رحم نمیکرد. انسان وقتی در زندگی بجز خود کسی نداشته باشد که دردهای خود را با او قسمت کند، هنگامیکه احساسات و عواطف خودش بر بدبختی خودش بشور آید، در عظیم‌ترین اندوه بسر میبرد. بزرگترین بدبختی آنست که کسی نتواند راز خود را تحمل کند، و کسی نیابد که آنرا با او در میان گذارد. آوازۀ موی نامزدش بگوش جوان نیز رسیده بود، ولی نمیتوانست آنرا باور کند. دوشیزه شترش را خیلی عقب میکرد تا به او مقابل نشود. همه چیز را میتوانست تحمل کند، ولی نمیتوانست با محبوبش روبرو شود، هر قدر از او سوال میکردند، نمیتوانست حقیقت آنر بگوید. *** دو سال دیگر گذشت. جوان چندین سفر کرده و سرمایه‌ای اندوخته بود: دیگر يك غژدی، و چند شتر داشت که با آن بتواند زندگی نامزدش را تأمین کند. اسباب عروسی مهیا شد. جوانان و دوشیزگان روی سبزه ها رقصیدند، يك غژدی را به فاصله کوچکی از دیگر غژدی ها، بروی تپه‌ای زده بودند. جوان برای مرتبه نخست دید که موهای عروسش سپید است. بر روشنی مهتاب اعتماد کرد. دوشیزه جز اینکه مبادا حقیقت را از او بپرسد خوف دیگر نداشت. جز يك موی سپید، در عوالم سعادت آنها دیگر اسباب تأثری موجود نبود. پاسی از شب سکوت گذشت دوشیزه خود را بپای جوان افگنده فریاد کرد : من بتو خیانت نکرده ام ! جوان تکان خورده در چشمانش شعله‌ای درخشید که سراپای او را سوخت ، ولی ساکت استاده در حالت خوف حیرت وحزن، به عروسش مینگریست. بلی من بتو خیانت نکرده‌ام، ولی چه میتوانستم بکنم ؟ چه میخواهی بگوئی ؟ صرف میخواهم مرا عفو کنی! من هرگز نمیخواستم بتو خیانت کنم ولی ... ولی یعنی چه؟ چطور میتوانی... آری چطور میتوانم، من نیز نمیدانم که چرا نمیتوانم بمیرم؟ ولی یعنی چه ؟ (٤٧)