Page 668

(٦٢٣) سلطان گفته است باخبر فردوسی بزرگترین شاعر زبان فارسی میباشد و بلاشك رتبه استادی و پیشوائی بر همه شاعران مابعد خود که در این شیوه سخن رانده اند دارد و همچنانکه در کتاب او بیتی چند در هجو سلطان دیده میشود چندین بیت در ستایش سلطان بزرگ غزنی موجود است که ارتباط وی را بدربار غزنه ثابت می گرداند . در آغاز شهنامه گوید: چو دانستم آمد زمان سخن کنون نو شده روزگار کهن بر اندیشهٔ شهریار زمین بخفتم شبی دل پر از آفرین دل من چو نور اندران تیره شب بخفته کشاده دل و بسته لب چنان دید روشن روانم بخواب که رخشنده شمعی بر آمد ز آب همه روی گیتی شب لاجورد از آن شمع گشتی چو یاقوت زرد رده بر کشیده سپاه از دو میل بدست چپش هفتصد ژنده پیل چو آن چهرهٔ خسروی دیدمی از آن نامداران بپرسیدمی که این چرخ و ماهست یا تاج و گاه ستاره است پیش اندرش با سپاه یکی گفت این شاه روم است و هند ز قنوج تا پیش دریای سند جهاندار محمود شاه بزرگ به آبشخور آرد همی میش و گرگ ز کشمیر تا پیش دریای چین بر او شهریاران کنند آفرین چو كودك لب از شیر مادر بشست به گهواره محمود گوید نخست به ایران همه خوبی از داد اوست جهان شادمان از دل شاد اوست ببزم اندرون آسمان وفاست به رزم اندرون تیز چنگ اژدهاست مسعود سعد سلمان شاعر بزرگوار و نامی که چندین سال عمر وی در زندان سپری شد و حبسیه های وی از شاهکارهای ادب دری شمرده میشود شگفت است که