Page 562

(٥١٧) و جوی ها را خشك و كاريز ها را ويران و چاه ها را كور می نمودند. سپاهیان نیز مغلوبات خود را باحقه و به چنگ میپرداختند و حتى میخواستند شورشی برپا دارند. شبی که فردای آن بسوی حصار دندانقان کوچ میکرد. اضطرابی در العهد وی مشاهده میشد گاهی بیګتمدی را نوازش مینمود و گاهی سالار هندوان را می نواخت . به غلام سرائی خودش هدایت میداد و اسبان خاصه را از نظر خویش میگذرانید تعبیه های لشکر را برای فردا درست میکرد و گاهی نیز که از این مشاغل چند لمحه فراغ دست میداد بافكار خود فرو میرفت سهو های خویش را در اعماق گذشته دور وزوال سلطنت خودرا در ناصيه يك آينده بسیار نزديك بتلخی مشاهده میکرد — گاهی برادرش محمد بنظرش می آمد که با چشمان خون فشان در زندان بزاری مشغواست و گاهی تصور میکرد که یوسف سپه سالار جنگجو در قلعه سجاوند جان میسپارد. حاجب غازی وار بارق آن دو سالار و فادار پدرش را در نظر می آورد که از دور بحال مغلوبش نگاه می کنند ولبخند می زنند — حسنگ میکال را بر دار و علی خویشاوند را در بند میدید سلطان با این تصورات آشفته تا سحر بیدار بود . صبحگاهان چون كوس نواخته شدبر پیل سوار گردید و سواران کرد ۱ کردوی بودند سحراى خشك و آفتاب سوزان فغان از مردم بر آورده بود. دشمنان غریو برداشتند و بر ساقه و جناحين لشکر حمله آوردند و آویزان آویزان تاحصار دندانقان از سلطان بدرقه كردند ـ چون بحصار رسیدند و سپاهیان اندکی بیاسودند هر قدر رزیر وسران سپاه عرض کردند که همین جا را باید اردو گاه ساخت سلطان نپذیرفت و از دندانقان کوچ کرد که در حوض آبی که پنج فرسخ دور بود معسکر سازد امايك بار كی نظام گسست و دشمن غلبه نمود. بیهقی این داستان را سخت بشرح قصه می کند :-