Page 563

(٥١٨) گفتند امیر را که اینجا فرود باید آمد که امروز کاری شده رفت و دست ما را بود گفت این چه حدیث است لشکری بزرگ راهست و هشت چاه آب چون دهد یکبارگی به سر حوض رویم و چون فرود آمدیمی که بایست حادثه بدین بزرگی بیفتد رفتن بود و افتادن خلل که چون امیر براند از آنجا نظام بشکست و غلامان سرائی از اشتر بزیر آمده و اسپان ستدن گرفتند از غازیان از هر کس که ضعیف تر بودند بیهانه آنکه جنگ خواهم کرد و بسیار اسپ بستدند و چون سوار شدند به آنکه بشب اسپان تازی و خفلی خسته بودند یار شدند و بيك دفعت سیصد و هفتاد غلام با علامتهای شیر برگشتند و بترکمانان پیوستند، آن غلامان که از ما گریخته بودند بروز گار پور تکین بیامدند و یکدگر را گرفتند و آواز دادند که باویا، وحمله کردند به نیرو و کس کس را نه ایستاد و نظام بشکست و از همه جوانب و مردم ما همه روی بهزیمت نهادند امیر ماند با خواجه عبدالرزاق احمد حسن و بوسهل و بونصر و بوالحسن وغلامان ایشان و من و بوالحسن دلشاد نیز بقدر آنجا افتاده بودیم قیامت بدیدیم در این جهان و بیكغدی و غلامان در پره بیابان میراندند بر اشتر و هندوان بهزیمت بر جانب دیگر و کرد عرب را کس نمیدید و خیلتاشان بر جانب دیگر افتاده و نظام میمنه ومیسره تباه شده و هر کسی میگفت نفسی نفسی و خصمان در بنه افتاده میبردند و حمله ها به نیرومی آوردند و امیر ایستاده بس حمله بدو آوردند و وی حمله به نیرو کرد و حربه زهر آگین داشت و هر کس را زد نه اسپ ماند و نه مرد و چند بار مبارزان خصمان نزديك امير رسيدند آواز دادند و بيك ديك را نيز و بديدندي و باز گشتندی واگر این پادشاه را آنروز هزار سوار نيك بدست یاری دادندی آن کار را فرو گرفتی ولیکن ندادند و امیر مودود را دیدم (رضی الله عنه) خود روی بقربوس زین نهاده و شمشیر کشیده بدست و اسپ می تاخت و آواز میداد لشکر را که ای ناجوانان مردان سواری چند سوی من آئید البته يك سوار پاسخ نداد تا نا امید نزد يك