Page 561

(٥١٦) بیاورد حرکت نمود و از انجا به ساروق و روزی چند در آنجا بماند و بنابر قلت علوفه به نیشاپور آمد قحطی عظیم دران شهر معمور حادث شده و مردم سخت آواره و پریشان شده بودند سلطان زمستان را در نیشاپور بسر بردو جشن نوروز را در نیشاپور گذرانید و از آنجا سوی سرخس حرکت نمود چندان خشکسالی بود که در راه چندین اسپ واشتر از گرسنگی مردند سلطان بسوخس رسید و از آنجا تصمیم گرفت که بمرو رود چون در راه آب وعلف پیدا نمیشد و خطر دشمن نیز نزديك بود خواجه بزرك و دیگر سران در گاه بالحاح سلطان را از رفتن مرو منع کردند و گفتند بهتر است سلطان بهرات رود اما وی نشنید و کار بجای کشید که گفت اگر دیگر مرا از رفتن منع کنید سخت مجازات خواهم داد وحتی شب با عملۀ خرگاه این راز را درمیان نهاد و از دست خواجه و امرای لشکر نالید و آنها به سلطان تعلق کردند و گفتند بهتر آنست که سلطان در این کارها جز بفکر خود سخن دیگران عمل نداند – چون وزیر وسران لشکر این حرف را شنیدند بیشتر مایوس گردیدند سلطان مغرور شاهنشاه جرف ناشنو در دوم رمضان بسوی مرورو ان شد و خود بخود جانب تیره روزی و ناکامی شتابان گردید . در این وقت یونسر مشلان وفات کرده و خواجه عبدالصمد خسته و ناتوان شده سالاران جنگی خاصه سباشی و بیگتغدی ناامید و دل شکسته بودند راه خشك و زمین ها بی علف – اسپها لاغرو سواران خسته – سپاهیان گرسنه و سالاران مایوس – سلطان باندیشۀ خویش مغرور و بر همه بد گمان بود – اردوی که صحراهای خشك وهولناك هندوستان را دیده بودند در این جا از گرسنگی جان میدادند و سر تا سر مقدرات خود را باخته منتظر حوادث بودند . حصار دندانقان وشکست آخرین سلطان تا روزی که سپاهیان سلطان بدندا نقان میرسیدند هر روزه ترکمنان بساقه لشکر می زدند و خساره زیاد باردوی سلطان وارد می کردند ریشه را غارت