Page 499

(٤٥٤) سخت بلند و نردبان و پایه ها مر افراشته بی حد چنانکه برنج بسیاری رسیدی تا کسی بر قو استی شد: امیر محمد از مهد بزیر آمد و بند داشت با کفش و کلاه ساده قبای دیبای لعلی پوشیده ؛ بوی را دیدیم که ممکن نشد تا خدمتی یا اشارتی کردن ، گریستن بره افتاد کدام آب دیده، دجله و فرات چنانکه رود؛ براندند و ناصری و بغوی با ما بودند و یکی بود از ندمای این پادشاه و شعر و ترانه خوش گفتی بگریست و پس بدیهه نیکو بگفت : ای شاه چه بود اینکه ترا پیش آمد دشمنت همه از پیر هن خویش آمد از محنت ها محنت تو بس پیش آمد از ملك پدر بهر تو مندیش آمد و دو تن سخت قوی بازوی او گرفتند و رفتن گرفت سخت بجهد، و چند پایه که بر رفتی زمانی نيك بنشستی و بیاسودی چون دور بر فت و هنوز در چشم پدیدار بود بنشت از دور مجمزی پیدا شد از راه امیر محمد او را بدید و تیز ترقت تا برسد که مجمز بچه سبب آمده است و کورا از آن خویش نزد (بکتکین) حاجب فرستاد و مجمز در رسید، با نامه نامه بود بخط سلطان مسعود؛ ببرادر، (بکتکین) (حاجب) آنرا در ساعت بر بالا فرستاد امیر رضی الله عنه بر آن پایه نشسته بود در راه و ماهی دیدیم چون نامه بخواند سجده کرد پس بر خاست و بر قلعه رفت و از چشم نا پیدا شد و قوم را بجمله آنجا رسانیدند و چند خدمتکار، که فرمان بود، از مردان و حاجب بکتگین و آن قوم باز گشتند منکه عبد الرحمن فضولی ام، چنانکه زالان نشاپور گویند ، مادر مرده و ده درم وام ، آن دو تن را که بازوی امیر گرفته بودند دریافتم و پرسیدم که « امیر آن سجده چرا کرد ' ایشان گفتند « ترا باین حکایت چه کار چرا نخوانی آنکه شاعر گوید و آن این است ـ ایعود ايتها الخيام زماننا ام لاسبيل اليه بعد ذهابه گفتم الحق روز این سوال هست اما آن را استاد م تا اين يك نكته بشنوم و بروم گفت نامه بخط سلطان مسعود بود که ( علی حاجب که امیر را نشانیده بود فرمودیم تا بنشاندند و سزای او بدست او دادند، تا هیچ بنده با خداوند خویش دلیری نکند و خواستم این شادی بدل امیر برادر رسانیده آید، که دانستم که سخت شاد شود)