Page 70

(٥٨) خوانده بودم من که رویش كعبة الله گفتة باز یکجای د گر طور و تجلی گفتة يکز مانى جنت الفردوس اعلی گفته باز يکو قتی کلام حق تعالی گفتة مقصدت زین دفتر پاشیدة صد پاره چیست حا صلت زین وا هیات ای شاعر بیجاره چیست مشك دانه مینو یسی خا ل او را هر زمان گاه زنگی بچه میگو ئی و را از شوق جان كه حبش زا ده میگوئی بیا علان و نهان گاه اسپندش همیخوا نی و را ای نکته دان دود این اسپند هایت چشم مارا کور کرد آن حبش زا ده باخر روی مابی نور کرد گفتة ابروی او را باز محراب دعا گفتة جای دیگر او را هلال خون نما با ز جایی خواندة او رابو طاق با صفا جای دیگر کر دة تحر يـر قوس دلربا گر ز من آزرده گردی هم خطائی کردة عمر را مصروف گفتار هو ائی کردة دادة تشبیه چشمش را تو با بادام تر نر گسش هم گفتة ای محترم جای د گر