Page 17

(۱۲) از نظر دور نباید داشت که عمرو خود را مستحق تمام بلاد خراسان میدانست و به هر ولایت آن گماشتگان خود را فرستادن میخواست. جنگهای او با رافع بن هرثمه که در فصل صفاریان به تفصیل ذکر شده برای برآورده شدن همین منظور بود خوارزم نیز جزء مناطقی بود که باید مثل هرات نیشاپور مرو، سرخس، سیستان، غزنی، کابل، بلخ و گجاو کجا به عمرو تعلق میداشت. این امر تا اندازه ای قطعیت هم داشت چه محمد بن عمرو الخوارزمی (۱) خود را عامل عمرو میدانست. شاید یکی از اسباب واگذاری رافع خوارزم را باطیب خاطر، فکر بهم اندازی این دو مرد قوی پنجه بوده که نتیجه آنرا برای خود خالی از نفع نمیدانست. با آنهم گرچه ایندو با همدیگر مصاف دادند اما رافع سودی از آن نبرد چه پیش از وقوع آن، حمد بن عمرو الخوارزمی که به خاندان صفاری علاقمند بود بر رافع دست یافته و او را بقتل رسانید. بلی اسماعیل خوارزم را از رافع خواست و او هم با جبین کشاده حاضر به واگذاری آن گردید لذا اسماعیل نماینده خود عراق بن منصور را بدانجا فرستاد. آمدن وی مقارن وقتی است که محمد الخوارزمی بعد از کشتن رافع برای تقرب نزد عمرو به نیشاپور می آید و بعد از گرفتن خلعت دوباره موظف میشود سر خدمت برود. اطلاع از آمدن عراق بن منصور سبب میگردد تا عمرو علی بن شروین را با سپاه همراه محمد الخوارزمی بدانجانب روانه دارد. چون نه از دست علی شروین و محمد الخوارزمی و نه از دست محمد بن بشر و سپاهش کاری ساخته میشود عمرو بنسفه با حصول عهد ماورالنهر از معتضد بدانجانب می شتابد. اينك عين عبارت تاریخ سیستان را برای روشن شدن مطلب اقتباس (۱) ابن اثیر نام او را ابوسعید الدر ثانی نوشته. ص. ۱۵۷ ج ۷، صورت ضبط تاریخ سیستان صحیح تر بنظر میرسید که در متن اختیار شد. ص. ۲۵۳