Page 40

۲۷ بعداً توبه نمود . روزی در مجلس شهزاده میر زا بدیع الزمان فرزند سلطان حسین بایقرا حضور داشت وچون همه از توبه او اطلاع داشتند اورا به نوشیدن دعوت نه نمودند آفاق ازین وضع رنجیده شعر ذیل را فی البدیهه سرود : من اگر توبه زمی کردم ای سرو سهی تو خود این تو به نکردی که بمن می ندهی (۱) این رباعی و چند فرد نمونه طبع اوست : رباعی آییکه فلك بلب چکاند ما را سرگشته به بحر و بر دواند ما را ای کاش بعزلتی رساند ما را کز هستی خود باز رهاند ما را فرد آه از آن زلفیکه دارد رشتۀ جان تاب از او وای از آن لعلیکه هردم میخورم خوناب از او غربت چه سخن چه داستان است هر جا که خوشی وطن همان است اشکیکه سر زگوشۀ چشمم برون کند بر روی من نشیند ودعوی خون کند (۲) نهانی کرمانی نهانی در زمان سلطان حسین مرزا در کرمان حیات داشت و برادر او خواجه افضل دیوانبکی بود (۳) این شاعر در زمان خود شهرت زیادی داشت (٤) و ابیات ذیل از او است : اگرچه مهر به تقدیر لایزال برآید بماه من نرسد گر هزار سال بر آید وای بر شاهیزان قباپوشد که ندارند نور در دیده قد خوبان سرو میخوانند رخ ایشان بماه مانند ماه قرصیست ناتمام عیار سرو چوبیست با تراشیده نهانی در جواب شیخ کمال خجندی مطلع ذیل را نوشت : هزار سرو که درحد اعتدال برآید بقامتت نرسد گر هزار سال برآید (۱) صاحب تذکرة نسوان این شعر را ازلاله خاتون میداند . (۲) این فرد را بدو شاعر دیگر ( دلشاد خاتون وماهی خانم ) نیز نسبت میدهند . (۳) صبح گلشن ) و ( مشاهیر نسوان . (٤) ( مشاهیر نسوان ) .