Page 162

(۱۳۷) بيك طرف شانه میكردند. از اختصاصات قبیله و سیثتها Vasishtas این بود كه کاکل های خود را بطرف راست تاب میدادند. کل كردن موی نزد آنها مجهول نبود اماریش را عموماً میگذاشتند و مانند جوان های افغان كه در روزهای اعیاد ملی گل های طبیعی را به سر و یخن خود میزنند در عصر ویدی هم در مواقع خوشی و میله های قومی جوان ها به کاکل های چرب کرده خود گل های خودرو را میخلا نیدند زراعت و مالداری : آریائی های عصر ویدی نه تنها زراعت پیشه و نه محض مالدار بودند بلکه به هر دو دست داشتند ولی با وجود اینکه زراعت و مالداری هر دو در میان آنها معمول بود بیشتر به مالداری و تربیه حیوانات اشتغال می ورزیدند. در بعضی قسمت های سرودی که در مورد پکتها ذکر شد و بساسرود دیگر شعرا داشتن گله های گاو و گوسفند و اسپ مخصوصاً رمه های گاو را زیاد التماس نموده و آن را یکی از علائم دارائی و نيك بختی تصور می نمودند. شعرا وقتیکه اشعار مدحیه و غیره برای قبیله میخواندند بطرف راست آنها بصورت بخشش و حق الزحمه يك راس گاو میگذاشتند و گاو علاوه بر اینکه در قلبه و سائر حوایچ زراعتی استعمال می شد در کشیدن کراچی ها هم بکار می افتاد اسپ بیشتر در کشیدن عراده های جنگی و در دوانیدن که یکی از ورزش های مخصوص آنها بشمار میرفت استعمال می شد دیگر از حیوانات خانگی آنها گوسفند و بز و سگ بود که برای شکار و حفاظت رمه و نگه بانی آنها هنگام شب بکار میرفت. آریائی های مالدار اگرچه در اوائل بیشتر به تربیه حیوانات شوق داشتند چون در افغانستان منبسط شدند طوریکه (مکدونل) در صفحه ١٦٦ ادبیات سانسکریت میگوید مبانی اولیه زراعت را از مملکت مافرا گرفتند و چون کلمه قلبه (کریش Krish) در سانسکریت ویدی و اوستائی هر دو معمول است نظریه فوق را تقویت میکند. زراعت در عصر ریگ وید در میان آریائی های آریانا ترقی نموده بجائی رسید که برعلاوه اینکه مایحتاج و خوراکه شان را تکافو