Page 84

(٦٧) بگیسو که بودش زدامان شده سرین فی المثل کوهماران شده کرم در سراپای آن دلستان نمیشد ادب مهر درج دهان بران بود طبعم کز الماس فکر کنم سفته در مضامین بکر چو اینجا مجال سخن تنگ دید یوسف قدم سر بزا نو کشید صفائی بزانوی او داد دست که آئینه پیشش بزانو نشست زهی ساق گوئی یکی لمع نو ر مجسم شداز شعله کوه طور ازان نور ایزد ستونی فراشت بران خانه حسن برپای داشت بعدل هوس در تمنای او چو یازیب دل بسته بر پای او مذبذب دراندیشه بین بین گفتا در که رو آرد این کعبتین زیپایش که در دیده ها داشت جای شده عاشقانرا قیا مت بپا ی چنان بود نا زك کف پای او که برگ گلی گرشدی جای او رگ گل بران نقش مسطر زدی زشبنم دران آبله سر زدی حنا راچو پابوس او داددست بدستاخی آورد دستش بد ست برنگی ز رنگینیش مست شد که از پا در افتاد و از دست شد چوآن نخل سیمین زباغ جمال برافراخت قامت صنو بر مثال بتاراج دلها بر آورد دست زهی زور بازو که یکدل نر ست هران کف که ازخون دل تر بود کجا راحت از وی میسر بود بیکد یدن آن حو رباغ بهشت ربوده دل آن بهشتی سر شت چو چشم از تمشای خود سیر شد دلش گفت تاکی نظر د یر شد کمر بر کشاد وقبا بر کشید الف همچوجان راست در بر کشید ندیده سویش آن سمنبر بنا ز مگر که گه از دیده نیم باز ازان تازه گلشن چو گلچین شدی به پیشانیش صورت چین شدی چو بر دش سر ز لف او هوش دل بنا گوش او گفت در گوش دل