Page 241

(۲۱۸) بدنبال شان اکبر تیز چنگ شتابان چو دنبال گوران پلنگ به تیغش زدی یانه اندر زمان رخش دیده دشمن همیداد جان دوهستی بزد آنچنان تیغ تیز که چون کوهه شد کوه را ریز ریز[۱] زخون سرخ کوه مرجان شده بباتش همه شاخ مرجان شده زبالا چو سنگ آمدندی فرود گهی سر گهی سر کشان گاه خود قیامت نمودی از ان گیر و دار جهنم مثالی از ان اضطرار دهاده کشان تا ببالا حصار رساندند و گشتند از کار زار بیفتاد در دست مردان مرد بسی توپها و سلاح نبرد بنصرت بمقزلگه خود شدند برسم طرب طبل شادی زدند بده ساقی آن سلسبیل بهشت که گرم است و کفدا فوزداود سرشت مگر رشته جان شود نوریم شعاع افگند شمع کافوریم چواز رزم کابل فراغم رسید ز سر قوتی در دماغم رسید کنون قصه اکبر شیر مرد بگویم که با خسرو نو چه کرد عاجز شدن محمد امین خان لیمگرد از خوانین و دادن او دخترش را بصلاح اکبر خان و برتخت نشستن فتح جنگ و وزارت کردن اکبرخان و منع کردن محمد زمانخان از ان ومنازعه با اکبرخان و آشکار شدن فتنه شهزاده و قید شدن بحکم اکبر خان : کسی را که ایزد بلندی دهد بهر کار فیروز مندی دهد همه دشمنان دست بستش دهند کلید ممالك بدستش دهند هر آنکسکه کج بنگرد سوی او چو مفلوج کج ماندش چشم ورو بمقبل سر کینه افراختن خصومت بود باخدا ساختن (۱) شنیدم که اکبر چو دشمن شکست بد اندیش در قلعه پنهان نشست سرش از خیال وزارت شده همه خانمانش بغارت شده (۱) تصحیح خ : که چون خاکره کوه شد ریز ریز (۲) تصحیح خ : بامر الهی است ناساختن