Page 240

(٢١٧) رمیدند از و شیر مردان همه چو از دیدن شیر غران رمه شجاع شجاع افگن بیستن بشد دو له پر دل و صف شکن خرو شنده مانند شیر در ی بمیدان شده گرم جولا نگری سوار سمندی شتابان چو رخش به تیغ درخشان چو رخشان درخش به تیغ و تبر زین و خنجر زدند بهر گوشه خیلی بهم بر زدند ز بس خون که از شیر مردان چکید نم خون به تخت الثری در رسید زتیغ هز بران پر خاش گر فگند از کمر ترک گردون سپر زمر دان و گردان پرخاشجوی چپ و راست برخاست این های وهوی که گیر و ببند و بکوب و بزن بیار و بدار و ببر آرو فگن فلک از شفق ریخت خون جگر که اوخ چه بینم به پیر انه سر گهی لشکر اندک و گاه بیش ز سختی شدی گاه پس گاه پیش شدندی زغیرت دگر سخت گوش زد ندی بهم از سر خشم جوش همه روز بود اینچنین گیر و دار نشد هیچکس عاجز از کارزار در آخر سپاه ملک روی تافت بدتبال شان فوج اکبر شتافت ظفر بر سپاه کم و بیش نیست عطائی است این در کف خویش نیست هزیمت بخوردند زانسان که کس نکرد از دلیران نظر باز پس شکستی کزانسان ندیده بخواب ز ایرا نیان فوج افرا سیاب هزیمت بمر دان چالاک و چست چو افتد بیفتد شکست درست چو کاشانه لج گشت یکسو گرای دگر راست نا در بماند بپای گرفتند هنگام جنگ و گریز به دندار قبضه سر تیغ تیز شجاعت ز دل هوش شان شد زسر سپر تیغ شد تیغ گشته سپر در ادبار بر گشته گردد سلاح غلط نیست در مردم این اصطلاح خزیدن از سختی کار ز ار ته دامن از کوه با لا حصار شد از کوه سنگین صدا کاین زمان ته دامن نیست جای امان بسوی بلندی گر یزان شدند چورو باه افتان و خیزان شدند