Page 176

(١٥٧) جها نبد شمسی دلا و ر سمند زهر آلت رزم مردی فكند دهی تيز د ستى بشمشير كرد بيفكند دستى دو صد شير مرد گهی بر مخا لف تبر زين فكند سروپاى اسپ از سر زين فكند (١) گهی زد به پشت عد وشش پره فكندش از ان مهره در شش دره گهی بيش قبضه بد خواه خويش زبس آنچنان زد كه سر زد به پيش كمان كج از زه گهى راست كرد از ان كار صد كس چپ و راست كرد بميدان دوران چنان كار زار نكو ده است رستم نه اسفند يار بد ينسان بسى مرد شمشير زن بيفگند كشميرى پيلتن بشمشير او هيچ ما نع نبود زدرع و سپر تا بخفتان و خود تزلزل بفوج فرنگى فكند با كس زمردان جنگى فكند با تن بخست وبا سر شكست باسر كنان كرد بى پاودست بهر تن كه زد تيغ جانش بكند بهر سر كه زد زير پايش فكند جهان تا جها ندار آراسته زهر شهر مردى است برخاسته زكشمير مردی نيامد پديد بجز عارف جنگجو يا حميد (٢) كه او نيز تنها نموده است جنگ بصد كس زسكهان بچوب و سنگ دگر هفت كس نيز مانند شير بدشمن كشی چست و مست و دلير چنان گرم كردند بازار جنگ كه شد سرد بازار توپ و تفنگ برنگی بمر دی فشردند پای كه بردند فوج فرنگى زجاى دليران كابل هم اندر زمان رسيدند جو شان چو پيل دمان دو در يا ی جو شنده آميختند ز سر شور محشر بر انگيختند بمرگ دليران جنگ آزماى بزد كر ناتا لئه ها بهاى (١) سروپاى اسپ از سر زين فكندن درست نيست زيرا اسپ سر زين نيست بلكه زين بر پشت اوست و مرادش از سر ا راست خ، سروپاى او از سر زين فكند (٢) - عارف كشميری معلوم نشد كه شخص جداگانه است و يا حميد مي باشد بهر حال مطلب از حميد خود شاعر می باشد.