Page 177

(١٥٨) چو خون کشت از نای ترکان روان ز هیبت بزدنای ترکی فغان کلو گیر شد طبل با طبل زن که اکنون بگردن ترا خون من چو آمد شتر ناله در شور و شر بر آمد زخر مهره آواز خر دهل آنچنان ناله بر کشید که زاغ کمان از کمان برپرید شکست آسمان را کله رهکله ز سر کله بانگ پرولوله (۱) شتر ناله از بانگ وحشت فزای بیفگند بسیار پیلان ز پای اگر مرغ جانی پرید از تفنگ چو شاهین بیاوود شاهین بچنگ جزا پر پلانرا زمیخ دوشاخ نمود از شکم تا جگر شاخ شاخ چو تندر ز افغان آتش فگن زند ناله صف شکن صف شکن صدائی طپانچه زغر بین عیان چو آواز طفل از غریو جوان ز شمشیر محرا بی آبگون سران سرسجده سرخاك وخون فلك كحل كرد زمین در ربود علاج کل چشم انجم نمود زمین غرق خون شد چو طوفان نوح فلك توبه تو به کنان چون نصوح ز خون شرائین زمین گل سرشت فلك متن شرح كواكب نوشت همیخواند لا حول دور زمان زمین الحفیظ آسمان الامان سپاه فرنگ اندران گیرودار بر آشفت چون پیل در کار زار بنوعی بماند ند قایم بجنگ که دورست زامکان اهل فرنگ نه چست و نه سست و نه کند و نه تیز نه چندان ستیز و نه چندان گریز ولیکن شدندی زبون هر نفس ز دندی قدم دمبدم باز پس چو پیلان سرمست و جنگ آزمای هز بران کابل فشردند پای نمودند جنگی که در روز گار ندارد کسی آنچنان یاد گار بهر لحظه گشتند خونر یز تر چو شمشیر خود دمبدم تیز تر ز دندی بدشمن شدندی به پیش نه باك از مخالف نه پروای خویش (۱) - نسخه ح : که شد کله بانگ پر ولوله .