Page 161

( ١٤٢ ) ز جور فلك بر زمین زد كلاه گرفتند شه خان وخان عز یز ز صفرای این رنج سو داتیم مخا لف چو اسباب سو د او بود نه تنها من خسته را در زد ند ببدپشگو نه چغدی اگرره زنند شه از خشم گردید شو ریده سر چو شمع از غضب چهره زانسان فروخت بفر مود تا چیده چیده سوار سوی مرز غلجا ئیان تا ختند علم بر فلك چمد پر چم کشاد زره پوش گر دان خنجر گذار تفنگی سر دو ش هر پهلوان به دشت ونه کوه و دره آشکار ز چغماق نعل آتشی سر ز ده ز وحشت سمندان چنان میر مید تو گفتی که بد نعل در آتشش شده سو خت زان تند سیلاب نار چو فر عونیان مست جاه وجلال چپ وراست از کس صدای نخاست چو دیده د غلجا ئیان دلیر چپ و راست جستند و بستند راه ز حد سیه سنگ تا گند مك زمین را ازان زلزله چاك شد لباس سیا هی سیه سنگ بست بگفت ای شهنشاه عا لم پناه ز مسکین خود مر ده جان عزیز شد از غصه خون بلغم ماتیم ندانم مرا ازچه سو دا فزود كه ملك جهانی بهم بر زدند بسی بر نیا ید که برشه زنند بیفتاد در شو ره گونی شرر که چون پنبه خشك مغزش بسوخت ز لشكر بمقدار هژده هزار زمین در تز لزل در انداختند لب طا سکش عرش را بوسه داد دوان از پی هم روان بر قطار تو گفتی که شد سیل آهن روان شده کان آهن همه کوهسار که در کوهسار و دره در ز ده گه چون برق یکدم نمی آرمید کزان رو نبود آرمیدن خوشش چه کوه وچه کاه وچه خارا چه خار نه کس در نظر نی فلك در خيال چنین تا به تیزین رسید ندر است که اندر دره در شد این فوج شیر جهان شد بچشم فرنگی سیاه زهر گوشه بر خاست شورو شك برا و ج فلك خاك بتخاك شد ز قتل فرنگی بما تم نشست