Page 160

( ١٤١ ) چو شیطان همه فتنه بر پا کند سبك كوش سلطان منافق قوی كز این سك نسازد مقر در سقر اگر دفع ماده نشد در مرض بباید بدانش کنون کار کرد كز آتش چوشوریده گردد دماغ همان بود کامشب رود شاه خان بسا زند گرم آتش کار زار نشینند پنهان میان دره بجز غارت از تا جران هیچ يك که تا زان خبرشاه آید بشور چولشکر رود کار برنی کنیم پسند یده گفتار آن هو شمند بشه خان غلجائی نامور بعبد العزيز جهان پهلوان چو آنجا رسید ند خویش و تبار خود و خیل مردان کرد ها گروه پلنگا نه آماد ه بهر شکار هر آنکسکه زان رهگذر تاخته ازان جمله شخصی ز سوداگران بیغمای او دست انداختند ز بیداد شد تاجر داد خواه سر خاك چون نیم بسمل طپید نفس در گلویش نمییا فت ره نهان رفته تعلیم هر کس کند نبا شد چرا فتنه ها را نوی دگر نیست مارا مقر جز سفر کجا سود بخشد علاج عرض بصد حیله دشمن گرفتار کرد ماین کبار ها کم بیابد فراغ بعبد العزیز قهو رنشان فشاند كو گرد ابقر بنار (١) بگیر ند آیند گا نرا بره نبا ید رها کردن از كند مك پی جنگ لشکر فرستد بفور علاج دگر كس ازان پس كنیم پسندید کا نرا بيا مد پسند بگفتند تا بست در دم كمر شبا شب شده سوی تیزین روان کشید ند سر در حد کوهسار بر بشا ن نشستند اندر دو کوه بما ند ند اندر یمین و یسار کسی از کسی سر نینداخته زپیشا ور آمد بمال گران تهیدست ومفلس رها ساختند غریوان و گریان بنزديك شاه خروشید وجوشید وجا مه درید همیگشت در يك سخن صد گره (١) ابقر به فتح اول وقاف بمعنی شوره .