Page 148

( ١٢٩ ) تودانی که از نيك وبد هر که هست به میهمان ناخوانده کی در له يست زسیغان ازین ره گذارش فتاد درین بوم چندی قرارش فتاد چومهمان مانشد لبستیم در بستیم چندی بخدمت كمر نه انگیزر زهش کسی داده است نه بر پای دیگر کس استاده است فراهم زخود لشکری ساخته است شب و روز بر جنگ تیغ آخته است درین رزمگه کار زاری که کرد بشمشیر خود کرد کاری که کرد دو لشکر پس و پیش نظا ره گر بیفگند اندر میان دا کتر نشد زهره يك تن از چل هزار که با او شود چهره در کار زار کنون قوت عنکبوت تنید کجا تا که سیمرغ آرد به بند جز این نیز نامش که مهمان ماست(۱) گرفتن به شرع ومروت خطاست کر این قصه خواهد بگوشش رسید چه گوید زتشیع ونفرین حمید همان بس که با اونه یاری کنیم نه بدخواهی و کینه داری کنیم کمان تعلل زما دور دار درین کار دشوا ر معذور دار چوقاصد روان گشت برخواستند بمهمان زسر مجلس آرا ستند بظا هر ملا یم ببا طن درشت عیان آهوان و نهان خار پشت امیر خرد مند فرخ نهاد بدستور باب تليطف كشاد چو غنچه تبسم كنان زير لب بگفت ای بزرگان والا نسب نثیر وی فضل خدا وند پاك نشاندیم بد خواه در خون وخاك مخالف مقا میکه میجست بافت بمنزلگه خود در منزل شتافت ولی باشدش رو سوی زند گان بود منتظر بهر پس ماندگان بيا ئید تا کار شان هم کنیم ز دیدار هم شاد وخرم کنیم (۱) نسخه ح جز این نامش ایندم که مهمان ماست . . . . . . . . . . .