Page 147

( ۱۲۸ ) اگر قاتلش زیر هفتم زمین بهر جا که باشد جهان گیرش نظر دورتر گاه گاهی کنید بود گر چه عفو شما لا جو ا ز گرآن خصم ما را شکست آورید شما را به پاداش انعام صید رسد برسر چرخ کار شما زر نقد کردم فلیلی روان به بخشم سه چند از عطای نخست ورا بلیس راه شما را زند بلشکر بیا یم چو سیلاب سخت بسوزم ز آتش زمین یکسره چنان درزنم کوه ها را ازان کنم كان شنگرف کهسارها بسنجید با هم که گیرید کنج از ین هر دو گفتارم آگه کنید سران کهستان چو از بیم سر طمع برد از روی شان آب ورنگ که شمشیر زن را طمع زن کند بگفتندش ایمرد فرخنده خوی که این بی گناهان کوهی مگیر بماند نهان یا بچرخ برین زمین کرم داد آسمان گیردش سوی جرم خودهم نگاهی کنید ولی باب تو به هنوز است باز باین در گهش بسته دست آورید دهم سرخ روئی ز سیم سفید شود كان زر کو هسار شما که تا از درستی بپوشد نشان بشرطی که این کار گردد درست بجهل آورد نام غیرت کند چومرغان کشم ماهیان بر درخت نه دریا گذارم نه کوه و دره که کهسار کشمیر را در خزان سیه چاه دوزخ بن غارها و یا در پذیرید حرمان ورنج سخن بس دراز است کوته کنید برستند و دیدند امید زر برفتند از غیرت نام و ننگ سیه کا رو بی دین و رهزن کند زما بعد عرض سلامش بگوی بجرمی که آمد زدست امیر