Page 141

( ۱۲۲ ) دلا گر چنین بود برجای خویش ترا نیز باید که باشی به پیش که اول ز شمشیر زهر آبدار رسانم ترا شربت خوشگوار پس آنگه ز پس خورده ات دیگران کنم همچو شمشیر خود تر زبان ترا هر که یار است با خود بیار مرابس بود یار پروردگار چو قاصد خبر گفت با داکتر شد از سینه او دلش چاکتر همه شب ازین خشم جانسوز بود چو آتش فروزان و پیچان چو دود چو از رخ بر آورد گیتی نقاب نمودار شد طلعت آفتاب امیر جهانجوی از خواب جست سلاح و سلب [۱] نیز و ترکش ببست ز درع و کمان و کند و عمود زقیغ و تبر زین و ژوبین و خود نماند آلتی از سلاح نبرد که خود را به بست آن سرافراز مرد کمر بست و بر جست و شد بر سمند چو خورشید بر خنگ چرخ بلند برآمد زکوهسار باکوهیان درآمد بمیدان چو شیر ژیان ستاده یگر دان و کند آوران چو رستم بمیدان مازندران خود و فضل و خان اعظم به پیش بماندند کوهی پس پشت خویش وزان ناحیه با چهل نامور برآمد چوپیل دمان داکتر سوار سمندی چو پولاد وند (۲) بدستش سنان و بدوشش کمند زسر تا به پا غرق آهن شده بروئین تنی چون تهمتن شده زدم آتش افشان چو تند اژدری شتابان بدنبال از لشکری به تندی چو برق و به تیزی چو تیر بیاورد حمله بسوی امیر زپس خشم دندان بهم بر زنان بخاك از دم آتشین در زنان برو تش زگوش از سر کین شده جبینش چو کیمخت پرچین شده امیر دلاور تکاور جهاند چو آب روان سوی آتش براند سرریش در زیر دندان گرفت بکف تیغ چون برق رخشان گرفت بسبلت چو شیر ژیان تاب داد ز خون عدو تیغ را آب داد (۱) سلب : نوعی از لباس درشت مثل جوشن و خفتان (۲) تبدیل مصرع اول خ چین پرزچین و سوار سند