Page 140

( ۱۲۱ ) بتعظیم استاد و خاموش ماند بیانی نکرد و حدیثی نراند امیر جهانجوی عالی مقام بگفت از کجا ئی چه داری پیام بگفت ای جهان داور نامور که هستم پیام آور دا کتر چنین گفت کای رسته از چنگ شیر ز میدان روی باز کردی دلیر چو در جنگ مردان نه یا بیدار چرابا ز کوبی در کار زار چنین جنگها ننگ مردانگی است چنین کارها عار دیوانگی است پیمائی کسان میدوی تا بكی بکم سار پنهان شوی تا بكی باین شهرت تیزو نام بلند چنین جنگ دزدان کنی تا بچند اگر نره شیری بمیدان بر ای چوروبه کنی چند در کوه جای اگر روبهی جانبی در گریز برو به فتی خون شیران مریز اگر ترسی از توپ و شاهین من زبندوق جان سوز وغربین من بیا كاين همه می نهم بر كنار بشمشیر كی گر كنی كارزار تمنا چرا ماندت در درون که من گشتم از توپ و شاهین زبون مشو غره تیغ خود اینقدر ز شمشیر مردان نداری خبر بيا كاين غرورت ز سر بر کشم ز شمشیر تیزت بخون در کشم یکروز کاری شود مختصر بهر روز نبود زنو درد سر امیر ش بگفتا زمن باز گوی که ای باطل اندیشه تند خوی اگر بودی از صولت من خبر نمی رفتی از خانه هرگز بدر مخنث كجا و كجا درع و تیغ چو مشکل بود این سخن ایدریغ قضایت مگر کورو کر ساخته است که میل نبرد من انداخته است (۱) بنو جنگ من کرچه ننگ من است بیا گر ترا میل جنگ من است برآئیم فردا بدشت نبرد پدیدار خواهد شد از مرد مرد بجنگ توام نیم قد کر ده راست کمان در چپ و تیر در دست راست به بینی مراسبح پیش از گروه بمیدان جنگ ایستا ده چو کوه (۱) تبدیل مصرع دوم ع که میلت بجنگ من انداخته است .