Page 129

(۱۱۰) چو هر گوشه بر دشمن کینه خواه چوروئین حصاری ببستند راه جهاندند اسپان و کردند جوش چو ابر سیه تیغ عریان بدوش ز کین کرده رخسارها پور چین ببالا زده دامن و آستین چنان حمله کردند چون اژدها که در گردخورشید شد چون سها هزبران کابل ز جان گشته سیر یکی حمله کردند مانند شیر بپیوسته از تاب سبیلت بگوش بر آورده شمشیر بالای دوش جلو ریز راندند اسپان بجنگ بغورای غرین نغیم فشنگ بدانگونه دندان بهم بر زنان که در جنگ غرنده شیر ژیان در ان گوله ها ریز تا زان فرس جهاندند زانسان که در ژاله کس (۱) بدانگونه باهم در آویختند که گوئی قیامت بر انگیختند ز شوریدن طبل نقدار شکوه شده پاره پاره دل خاره کوه زره را چنان پاره میکرد تیغ (۲) که بر درخش درخشان بمیغ تو گفتی بباغی تبردار تگ تبر زد به بیخ وبن وشاخ وبرگ ببرید تیغ آنچنان ذرع و ترك که لرزید هر ك از سر بیم مرگ چنان قلزم خون در آمد بجوش که گردید ترك سیه آل پوش دلیران دران مسلخ شیرها بگردن بر آورده شمشیرها تو گوئی کزان تیغها آشکار شده سر زمستانی اندر هزار سر نیزه اکبیر تا مور زدشمن بر آورده لخت جگر بشیران چرخی سرش بررسید بمنقار شان لقمه تر رسید سرا را به گرز گران سر شکست زبر دستها کرد بی پا و دست یل شیر دل افغان کابلی بر آشفته چون رستم زابلی بشمشیر و زوبین بدشت نبرد زفوج بخارا بر آورد گرد کدامين باشد آنکه پشتش نکرد چها آنکه در جنگ دستش نکرد همان رستم عهد سلطان جان بترکان در آمد چو شیر ژیان ۱. نسخه م : در ان گوله ها ریزه باران فرس ۲. تصحیح ح : که برد درخش درخشنده میغ