Page 126

(۱۰۷) بباید بتد بیر بیخش بکند فکندن زپا ورنه خواهد فکند (۱) بجوئید گر چاره جستن است که زنبور را لانه در بستن است بترسم که چون بسته گردد تمام رساند ز آشوب آشوب عام بزرگان بگفتندش ای هوشیار نه ایم از تو دانای تدبیر کار که باشی تو محتاج تدبیر ما موافق بشت آیدت تیر ها توکی در ردی برید اندیش تیر که ما خا مشیم از بیا رو بگیر تو کی چهره گشتی بخصم درشت که ما از هزیمت بدا دیم پشت زتدبیر آبی بر آتش فشان بهوره که دانی غبا رش نشان درین مصلحت یا تو یار یگریم بکو هر چه خواهی که فرمان بریم (۲) بدینسان بسی نکته با یکدگر نمودند بر عهد شد مختصر پس از بستن عهد آن یاوه گوی یکی رو ز نزد شه نا مجوی نهان قفل درج حكایت کشاد بتقرير باب سعادت کشاد بگفت ای شهنشاه بیگانه دوست نگیرد زبیگانه فر زا نه دوست چه در دانه سفته است آنکه سفت چه پندی نکو گفته است آنکه گفت نکو دار ضیف ر مسافر عزیز وز آسیب شان پر حذر باش نیز» بترسم که از شاه مهمان پرست ببازی رود پادشاهی ز دست نداری ز نیرنگ افغان خبر که چون زهر دارند اندر شکر؟ بخندان لبی خون شیران کشند دمار از نهاد دلیران کشند به بیگانگان چون وفا میکنند؟ که با آشنایان جفا میکنند گر این میر کابل به کی بد نکرد؟ وفایش چرايك كس از سد نکرد؟ تو داری بگفتار بر مش نظر زخوی در شتش نداری خبر نهانی بسرلشکران ساخته است بسی فتنه در لشکر انداخته است فتاده ز پا در خیال سر یست دگر در سر او سر سر ور يست مبین همرهاش کم اندر شمار هزارش بهم بر زندصد هزار (۱) - تصحيح خ : همه را ز پا ورنه خواهد فکند . (۲) - تصحيح خ : بدینسان بسی نکته های اهم بگفتند و بستند پیمان بهم