Page 257

صفحه « ارمغان مبینه » ( ) قاسم : نه ا و ت شکر د یلبکه از ان بد تر ؟ عتیق : چـ طـ و ر ؟ قاسم : سه ماه میشو د زخم جور شده ودوسه روز مانده بود که بکلی صحت شده واز شفا خا نه خارج شوم و يك شب در حالیکه آرام خوا بیده بو د م چیز نوك تیزی به زخم تازه ملتهب شدۀ من فرو رفت، از شدت د رد از بستر جهید م، درین وقت دا نستم که چیز ی در دا خل زخم گرد نـم شکست، از داد و فریاد من همه مریض ها برخاسته، دکتور هم خبرشد. بعد از معا ینه معلوم شد که سوزنی در زخم فرورفته وشکسته بود برای کشیدن آن چه روز هی بدی نبود که ندید م . ( قا سم بعد از بیا ن این جملات یه وار خطا یی طرف ا شرف میبیند، اشرف که به تفصیلات قا سم گوش داده بود باچشم های از حدقه برآمده به قا سم نگاه میکرد، قا سم از دیدن این منظره لرزه براندامش افتاد. وموا زنۀ خودرا از دست میدهد و پس ازلحظۀ ازچوکی برزمین می افتد. عتیق : (وار خطا) چه میشویم، زود، زود شوید . (در همین وقت حمید باپرستار وارد صحنه شده قاسم را ازصحنه بیرون میکنند) دکتور : عتیق جا ن قا سم ر ا چه شد ؟ عتیق : من ندا نستم، از احوال او جویا شد م، پس از تفصیل وا قعۀ زخم خود رعشۀ براندا مش تولید و از چو کی به زمین افتاد . دکتور : با ا شرف صحبت کر د ید ؟ عتیق : نه هیچ حر فی هم نگفتند . ا شرف : ( مثل اینکه چیز ی بخا طر ش گذشته با شد ) قا سم .... قا سم .... قا .. سم .. چه شد ؟ ( و باز مجنو نا نه قهقه قهقه میخندد ) پرده می افتد [ صحنۀ سو م (در سه پر د ه) ] پردۀ اول اشخاص : ( عتیق ( مد یر ) قا سم ( تا یپست ) لطیف (مد یرمأ مو ر ین ) شا نه سا مان ،. دکور : ادا ره ئیکه دران يك میز کار برای مدير ويك ميز كوچك برا ی تایپست با همه لوا زمانش گذاشته شده ودارای سامان ازقبیل کونج و چوکی هـا کوتبند پر د ه ها ی سر چی ا لما ر ی و غیر ه تز یین دیده میشو د .