Page 173

صفحه ( ) « ارمغان میمنه » او را صدرالحکما می خوانده اند وفات او بروايتی در سال ۵۹۸ ه و بروايتی ۵۹۲ در تبریز به اتفاق پیوسته و بمقبرةالشعراء آنجا مدفون است . بعضی میگویند که در اواخر عمر خود بوطن اصلی خود فارياب عودت و در وطن مالوف خود چشم از جهان بسته و مقبره که اکنون در شهرین اندخاب یعنی فارياب بنام آن اديب گرامی مشهور و موجود است مدفون گردیده که جای آنرا حکامش دو سال پیشتر از طرف شاغلی (نذیر قل خان) بصورت زیبائی تعمیر شده . حضرت خلیفه نعمت الله "محوی" (۱) این ذات ستوده صفات مشهور «بمولایا» که جذبات و تأثیرات روحیة شان بخاصه گان اهل سلوک رسیده و شرف مریدی و دامادی شیخ الاسلام «شهید» معروف را داشته اند، دیوانی بنام «محوی» یادگار گذاشته اند، ذیلا غزلی ازان توجه قارئین کرام را بر خود جلب میکند . از محوی عندلیب نوگرفتارم چمن گم کرده ام من اسیر غربتم راه وطن گم کرده ام ای صبا از من پيامی بر مرغان چمن مرغکی بشکسته بال و آشیان گم کرده ام گر سراغ يار یابم طی منزل می کنم همچو مقوم که بوی پیرهن گم کرده ام ای مسلمانان فغان من کم از یعقوب نیست او پسر گم کرده باشد من پدر گم کرده ام همچو مجنون در بیابان غمش دیوانه ام آتش طورم که راه انجمن گم کرده ام یوسف غمدیده ام از مصر دور افتاده ام پیر کنعانم ره بيت الحزن گم کرده ام (محويا) در حشر اگر عریان مرا بینی چه غم کشته تیغ تمنايم كفن گم کرده ام این ذات مبارك از بسكه مست صهبای صوفیه بوده اند بقوه معنویه فقط عقده های باطنة خود را به این ذریعه بیرون افگنده تلازمات شعریه هم آن قدر ها تعقیب نکرده اند از غزل فوق استعداد وتهورشان معلوم است بقرية خواجه کتی امرار حیات کرده همدران جا مدفون میباشند . (۱) موضوع مذكور از مقالة شاغلی محمد امین خان قیصاری درین جا اقتباس شده .