Page 174

صفحه « ارمغان میمنه » ) ( حضرت شیخ جنید الله « حاذق » بتقرب این زمان ها حضرت میرزا جنید الله رحمة الله عليه فرزند عزیز حضرت شهادت پناه برادر کلانتر حضرت خلیفه ( الله بردی ) صاحب که « حاذق » تخلص دارند و مسقط الرأس شان قیصا رو نشو و نما یافته این خطه اند رهنمای جمعیت اهل طریقه نقشبند یه بوده علاوه با این تخلص زلف عنبرین دلر بای عروس سخن را ماهرانه بقشنگترین صورتی تا بید اده وبحلية عقل فریب آراسته بمیدان ادب بخرام آورده اند نمونه کلام شان جهت مطالعهٔ قارئین کرام عرضه میشود : چه صیدم من که نمی بسمل شدم نی زیب فترا کی نیه از خونم زمین آلوده شد، نی دامن پا کی نگاهم را تما شای گل و شبنم نمی زیبد می و در کنج خلوت یاد رخسار عرقناکی مرا شور جنون از پند ناصح کم نمی گردد چه ا مکان است راه شعله بند د مشت خاشاکی نبا شد هچ داغ از داغ هجر دوست سوزانتر بو صل شمع کی پروانه را ز آتش بود با کی دلم از بی تمیزی های ابنای زمان خون شد نبودی کاش لوح فطرتم راء نقش ادراکی فلك كر سفله را عزت دهد خیار ش کند آخر هوا زد بر زمین، بر داشت بالاگر کف خاکی ندیدم در بهار زند گی «حاذق» درین صحرا برنگ لاله جز داغ دلی و سینه چاکی قانون اشعار این بدیهه سنج دقایق شمار بدنیای ادب طنین انداز و به ارباب ذوق نغمه پردازی ها کرده دیوان ضخیم و غزلیات و قصاید و یوسف زلیخای «حاذق» وغیره و گل و سنبل های معنی از گلزار طبیعت این شهیر شگفته است درین حدود شبی که از طرف متکری بشهادت میرسند بهمان شب پیش گوئی کرده بر خود تا ریخ قتل می نویسند این است . کار هر کس نیست از تاریخ قتلش دم زدن از تن « حاذق » (۱) بجو تا ریخ سر بریدنش درهمان شب در بستر خواب جام شهادت را نوش نمودند . (۱) از (تن حاذق) دال شهادت آن زرگوار سنه ١٢٥٩ ه ق می بر آید.