Page 27

- ۲۲ - او تحال آوردم پس دل از استقامت برداشتم ونماز اقامت بگذاشتم گاهی چون ماهی در آب و گاهی چون عقاب در هضاب ـ ۱ ـ میرفتم تا برسیدم به صور ـ ۲ ـ وصيدا خاك آن تربت با آب غربت سازگار دیدم و نفس را دران جای آرام و قرار روزکی چند دران حدایق ـ ۳ ـ ببودم واز شواهق ـ ٤ ـ سفر بیاسودم واز هر گوشه توشه میجستم و دل را مکانی طلب میکردم تا یکروز بامداد رسیدم بجایگاهی جمعی دیدم ایستاده و قومی نشسته منبری آراسته و نهاده پیری باروی زرد و نفس سرد وسینه پر درد از وعظ شمعی افروخته و خلق را پروانه وار سوخته جمعی از وعد و وعید او متحیر و از زجر و تهدید او متغیر هر يك بر گناهی آهی میکردند و بر هر تبذیری تشویری میخوردند آتش از سینه ها بردیدهـا میرسید و آب از دیدها برسینه هـا میچکید چون چشم بکشادم و گوش بنهادم استماع را قصد آن اجتماع کردم پیر واعظ بزبان فصیح و بیان ملیح صریح میگفت : ايها الناس هر کرا در سر سودائی است بداند که امروز را فردائی است بدانخدائی كه افلاك را برپای بداشت واین املاك را برجای ۱ - پشته ها - ۲ - صور وصیدا نام شهریست از فنيقى ها - ٣ - باغها ـ ٤ - سختیها .