Page 28

- ۲۳ - بگذاشت که هر حسنه را مکافاتی وهر سیئه را مجازاتی وهر حلالی را حسابی وهر حرامی را عقابی است وهريك را مرجع ومآبی میپندارید که عیش وطيش بآخر نخواهد رسید ولباس عمر بفرجام نخواهد درید کلا و حاشا منادی شرع در خروش است و واعظ شیب بربنا گوش وتو از حرص بی عقل وهوش چند حکم محکم وقضای مبرم بسر تو رسید اعتبار نگرفتی این چه باد ریاست است وآنش سیاست باش تا اجل معهود دامن امل نامحدود بگیرد وچراغ حیات بوزش بادممات فرو میرد این بساط ممدود فرسوده گردد واین انفاس معدود پیموده آید آن گاه بدانی که این گفته ها را ملالتی است واین کردها را غرامتی ومکافات ومجازات را روز قیامتی پس گفت ای طائفة غربا واى زمرۀ ادبا مراتب سببي مقدم است برقرابت نسبی ولحمۀ فضلی زيادة است از عرقی وعصبی که از مراتب سببی نسیم نسبت آید واز قرابت نسبی خصومت زاید ومن بر کار گاه کربت باشما همتار وپودم وببارگاه غربت همزاد وبوم الا آنکه چون حروف جمع يك رقعه ایم وساكن يك بقعه پس عنان سخن باز کشید . ( مقامات حمیدی )