Page 982

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۳۸۹) حسن سیرت عمر رض که ترک کنم چیزیرا که در زمانه رسولخدا میکردم حضرت عمر رضی الله عنه در شام بخانه او داخل شد نیافت چیزی غیر از زین اسپ او و پالان شتر او و شمشیر و نیزه او و کوزه آبخوابه او حضرت عمر فرمود کجاست متاع تو یا ابا عبیده که نمی بینیم مگر نمد یا خیک یا کتاب و تو امیر شامی آیا در نزد تو طعام است ابا عبیده برخوا سوی طبقه و بیرون نمود پاره های نان را حضرت عمر رضی الله عنه گریه نمود حضرت ابو عبیده گفت یا امیرالمومنین کفایت میکند از دنیا چیزیکه برسد تا بوقت قیلوله حقیر شمرد حضرت عمر رضی الله عنه نفس خود را در بد نسبت بابی عبیده رضی الله تعالی عنه در روایت شده است که حضرت عمر رضی الله عنه به همیان نمود چهار صد دینار و آنرا برای غلام خود گفت این را بر ابا ابی عبیده ببر و در خانه او یکساعت باش چون دینار را بابی عبیده داد ابا عبیده جاریه را طلب نمود و فرمود این پنج دینار را به فلان و هفت دینار را بفلان بده و همچنین تا خلاص گردید دینار تا غلام پس آمد صورت واقعه را به عمر رضی الله عنه بیان نمود حضرت عمر برای معاذ نیز مثل ابی عبیده دینار به همیان نموده بود فرستاد بسوی معاذ او نیز مثل ابی عبیده فرستاد که دیناری باقی ماند عیال معاذ فرمود که بخدا وند ما نیز مسکین میباشیم برای ما هم بده دینار را بسوی او انداخت غلام پس آمد و عمر را خبر داد به فعل معاذ عمر رضی الله عنه فرمود ایشان برادران بودند و اعرابی بحضور عمر ایستاد و فرمود همین دو بیت را یا عمر الخیر جزيت الجنة یوم تكون الاعطيات ثلثه والواقف المسئول بين هنه اما الى نار واما الجنة بعد ازان حضرت عمر رضی الله عنه چندان گریه نمود که ریش مبارک او تر شد و از برای غلام خود فرمود که قمیص مرا بمراتی ده و الیوم به خداوند که غیر این قمیص دیگر چیزی مالک نیستم و حضرت عمر رضی الله عن در ایام خلافت خود میفرمود که کیست که بگیرد از من خلافت را به همراه چیزی که مربوط بخلافت میباشد یعنی عدل نمودن و مال بیت المال را حفاظت نمودن و داد مظلوم از ظالم گرفتن و حضرت عمر رضی الله عنه میفرمود ای کاش من خلق نمیشدم و ای کاش از مادر تولد نمی شدم و من شیئی نمی بودم و نسیا منسیا میبودم و مرتبه پرکاهی از زمین برداشته بودم و میگفت ارزو میکنم که من مثل این میبودم و بدست مبارک خود جراحه شتر را معالجه نمود بجای عمر که تو مآبی نیست مرا جز تو پناهی جز تو نجویم دگر و سهل بین که چنان است یا عطف توق رحمتیست مرا