Page 983

حسن سیرت بروم (٣٩٠) منتوحات اسلام جلد ثانی و میگفت میترسم که سوال شوم که چرا با حوال این حیوان متوجه نشدی پر علانم نه پرداختی دست مبارک خود را نزدیک بآتش میبرد و میگفت یا ابن الخطاب ترا باین اتش صبر هست و گریه بسیار میکرد تا اینکه بر روی مبارک از بسیاری جریان اشک دو خط سیاه مشاهده میشد و نیز حضرت عمر رضی الله عنه میفرمود آرزو میکنم که گوسفندی میبودم و اهل من مرا بقدر وسع فربه میخودند ذبح میکردند مرا و میخورند مرا از خود بیرون می فگندند و بشر نمی بودم و نیز هنگامی که آیتی از قرآن استماع مینمود از خوف بر زمین می افتاد چنانچه بیهوشی می آمد او را و بیماری عارض میگردید تا چند روز که او را مردمان عیادت میکردند و میفرمود رضی الله عنه که کسیکه خوف خدا و ند در نداشته باشد شگفته می آید و کسی که اعتراض کند از عقاب خدا وند ضایع میکند هر چیزی اکه اراده کند و اگر قیامت نمی بود هر بخلاف اینچه شما می بینید واقع میشد یکمرتبه حضرت عمر رضی الله عنه سوره اذا الشمس کورت را قرئت مینمودند رسید تا قوله تعالی واذ الصحف نشرت بر زمین افتاد و بیهوش شد و یکروز در کوچه مرور میکرد که شخصی بر حویلی خود نماز میکرد و سوره والطور را قرئت مینمود حضرت عمر رضی الله عنه توقف نمود در استماع قرئت میکرد نماز گذار این آیت را بخواند که ان عذاب ربک لواقع ما له من دافع مضمونش اینکه بدرستیکه عذاب پروردگار تو واقع شونده است نیست کسی که عذاب خداوندی را دفع نماید حضرت عمر رضی الله عنه از مرکب خود فرود آمد و پشت خود را بدیوار تکیه نمود زمانی مکث نمود بعد از ان بخانه خود رجوع کرد از خوف همان آیت بگاه مریض گردید که مردمان به عیادت وی می آمدند و سبب مرض آنرا نمیدانستند و چون حضرت عمر رضی الله عنه زخمی زده شد و یقین موت خود را دانست میفرمود وای باد مرا اگر پروردگارم بر من رحم نکند و قسم بخداوند است که دوست دارم اینکه بیرون شوم از دنیا برابر که نه ثواب داشته باشم و نه گناه و نیز فرمود که از جای طلوع آفتاب تا جای غروب او همه ملک من میبود همه را فدیه خوف وقت رفتن از دنیا میدادم یکروز حضرت عمر رضی الله عنه از مسجد بیرون گردید جارود عبدی همراه وی بود که هر دو در راه میرفتند که بر کناره راه عیال ایستاده حضرت عمر رضی الله عنه بر عیال سلام کرد و عیال جواب