Page 941

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۳۴۸) حسن سیرت ابوبکر رض در دین پس این افتراء و کذب انسبت بایشان نمودن شرعا و عقلا و عادتاً جایز نیست زیرا از نسبت نمودن افترا با بد ذات محترم شان تکذیب انحضرت که شهادت بخیر و خوبی داده شان شان را گفته لازم می آید و تکذیب پیغمبر صلی الله علیه وسلم کفرست و واقع شدن کذب از پیغمبر محال ا زیرا که صدق پیغمبر بمعجزه ثابت شده پس انچه مفضی بسوی کذب نبی باشد نیز محال است و چگونه از صحابه این امر متصور شود که آن حضرت فرمود لا تجتمع امتی علی الضلالة اگر وقوع این افترا ها از ایشان روا باشد امان و اعتماد در تمامی اموریکه ازان حضرت نقل شده از احکام و قرآن رفع میشود و یقین بهیچ امری از امور دین حاصل نمیشود زیرا اصول دین و فروع آن از صحابه بامت رسیده و پوشیدن حق را نسبت بحضرت علی نمودن نهایت نقصان است زیرا ازین نسبت کم دلی و ظلم و خیانت و پوشیدن حق اعاذ الله تعالی لازم می آید و بهمین گفته و مقاله‌ قبیحه شعا بعضی ملحدان نسبت نمودن علی بکفر سند گرفتند که وی حق اگر نض خلافت باشد کتمان نمود همه این اقوال دروغ و بهتان است چگونه میکند برای کسیکه ادنی ایمان داشته باشد بلکه نسبت علی و بانی صحاب به پوشیدن نفس نماید با اینکه غیرت شان برای دین پیغمبر و سختی غضب شان نزدیک بحرمات الله مشهور بود تا اینکه پیش وی مبارک بتمالیه و پدر پسر را و پسر پدر را بجهته رضای خدا وند بقتل میرساند پس سیکر ایمان بخدا وند داشته باشد ادنی نقصانی یا سکوت را برایشان تجویز میکند زیرا که حق تعالی شان پر از هر پلیدی نقصان پاک نموده و شهادت بصدق شان داد که اولئک هم الصادقون و نیز خبر داد که حق تعالی از ایشان شد که رضی الله عنهم ورضوا عنه واعد لهم جنات تجري من تحتها الانهار خالدين فيها ذالك الفوز العظيم دایشان وعده حسنی نموده که جنت باشد بقول خود که وکلا وعد الله الحسنی و نبی صلی الله علیه وسلم بهر خیر و برکت و خوبی شان شهادت داده تا حال وفات آن حضرت از یشان راضی بود هر چیزی از افترات رافضیان و غیره اقدام نمی ورزد مگر شخصی که در ازل حق غلق علی گمراه نموده داغ خذلان بر پیشانی او نهاده تا به خسران عظیم رجوع نموده دار دوزخ شود