Page 221

فتوحات اسلامی (۲۰۸) ذکر فتح اندلس که خوف مخالفت داشت کشت ـ بعضی چنین گفته‌اند که قتیبه زمانیکه حقه گرفتن بدل صلح به صغد رفت چون بازگشت اهالی صغد طر خون را گفتند که رضا بخوار داده جزیه را به خواهش خود میدھی تو پیر و کلان سال شده دولت را رضا مند میباشی ما را حاجت بتو نیست او را محبوس و عوذک را بجای آن والی گردانیدند طر خون ازین ننگ خود را بقتل رسانید در همین سال غزا کرد عبدالعزیز بن ولید صافیه را و نیز در همین سال ولید بن عبدالملک محمد بن مروان را که عموی آن بود از جزیره دار فقیه عزل کرده بعوض آن مسلم بن عبدالملک را عامل گردانید مسلم طایفه ترک را از ناحیه آذر جان تا با کنے شمالی است از حلب غزا نمود و مد این و باقی قلعه ها را فتح کرده بذریعه منجنیق ها و نیز مسلم بن عبدالملک در سند نود و دو بزمین روم غزا نموده سه قلعه را فتح کرد اهل سوسن بوشرط های روم قرار داد. ذکر فتح اندلس در بیست و هشتم رمضان سنه ۹۲ زمان خلافت ولید بن عبدالملک طارق بن زیاد موسی بن نصیر با هفت هزار کس عزم غزا نموده با جمعیت خود به جبل طارق نزول کرد بعد از ان موسی بن نصیر پنج هزار کس بمدد او فرستاد که جمله دوازده هزار غازی بودند بعد از انکه جیوش خود را در شذونه جمع آوری نموده بملک اندلس طلاقی شد پادشاه اندلس نیز باصد هزار لشکر بجنگ آمد با یکدیگر حمله بردند مدت هشت روز مقاتله شان شدت داشت تا انیکه بنصرت الهی طارق پادشاه اندلس را بدست خود کشت حق تعالی کفار را شکست داد لشکر طارق ایشان را تعقیب نموده جماعتی از شکیبنا جمعیت کرده بودند بنای مقاتله را گذاشتند با آن ها مقاتله شدیدی کرده ثانیا شکست خوردند ـ بعد از ان چنان عربی بمسلمانان اتفاق نیفتاد شهر من شهین بر جا قرار نگرفتند بلکه سرا طارق شهر شهر و قریه قریه را داگذار شده میرفتند تا اینکه طارق در بلاد اندلس داخل شده اندلس را شهر بعد شهر فتح میکرد کلام در اینجا طول می انجامد قصه طارق در تواریخ بطریق تفصیل مذکور است بیجا حاجت ندارد خلاصه اینکه کار ها در آنجا مستقیم و اسلام بلند گردید کشتگان کفار از اول فتح تا اخر انقدر بسیار بود که بشمار نمی آمد شهداء مسلمانان نسبت بان نهایت کم بود انمایت که طلا و نقره و جواهر و اسپ و اساس و باقی اشیاء انقدر بود که عقل از شماره و ضبط آن عاجز بود نصیب مسلمانان گردید و نیز فرشی یافتند که بشاخهای طلا و مروارید و بافته و یاقوت وزبرجد دانه نشانی شده بود چون لشکر طفر اثر آن را میدیدند هیچ