Page 46

در دیار توچه سترده زکرها دیدم تندهار است هری کوچه تو بازار است من در اینجا نه یکی عامل با قید ارم پاسپورت بر سر من متصل تحصیلدار است مرشدت گاه توجه دکرش در رقص است بامریدی که شکر خنده گلر خسار است قصیدۀ دیگر یکروز ناصحی بمن از مرحمت نوشت ای صوف پوش گوش کن این پندصاف را آن زاغ نیستی تو که حالا گرفته سیمرغ وار قله این کوه قاف را اکلت حرام شرب حرام و سخن حرام ای جامع حرام بهل اعتکاف را با اهل دل در آی که از غیرت اهل دل تا از تو یکطرف کند این کذب ولاف را زنگ از دلت زداید وازبر بدر کشد کین از درون سینه زیر ون خلاف را روزی تمام رود زبرت شام بیکسی طالع کند بر تو صباح زفاف را نشنیده سمع تو آموز نو سفر تعلیم می‌کند ز طوف و طواف را گفتم نوشته و وثیقت همین بود لیکین منافی است نویسم مناف را عمریست کا زمایش این شیوه میکنم آخر بدوش خویش کشیدم لحاف را اول شبانه که به آبا خرز بوده ام شد چند اینکه آمده ام مک ظف را یاران در هرجای زمین یاد ویده‌ام دیدیم یافتیم بسی نان و با ف را دست من که لایق قطع است در زمان کوران همی بچشم کشند این شیاف را ده روز این نرفته که در خلوت فراغ بی مدعی مساس زدم زیر ناف را