Page 31

٢٥ ور به احباب نشینم همه خرسم خوانند ور به اغیار نشینم همگی خوك ز مان مثلی هست گبر مشرب خود پندارند صاحب عقل تر از عاقل و نادان نادان در بر شیخ روم بی مدد نذر و نذور زندم طعنه که ای پور فلان ابن فلان مثلی هست که گر نذر پيازي با شد باید آورد و گر نیست یکی باد نجا ن تو نه آنکه ترا سخت سقط میگفتند حالی از برکت انفاس من آن شد آسان رو روای انکه ترا نیست به برخلعت فقر نا تفاءول زنم از بهر تو شب در قرآن گر قبول در یاران طریقت بو دی ور نه با الکلیه خود دست بشو از یاران لعل عشرت چو چنین اندچه آید من بعد از خر و کاه کش و کندهٔ کاو دهقان چون به بستد برویم همه در های امید بعد ازین مأ من امن است امان افغان اینکه زیباست برو خلعت شاهنشا هی گشت تسلیم بدو روسي وروس و المان و انکه بربود به تدبير سیا ست اول گوی مردی زکف بی خردان از میدان مدح او از سر انصاف خرد کاردل است راست آنست که از سینه نیاید به زبان ( قصيده و از و بج خود را گفته ) بهار آمد ودي رفت وشد جهان اخضر فلك فساد فر و هشت چرخ دور قمر حریص گشت ز مان و زمان بلهو و لعب یکی مطیره بخود میکشد یکی مو تر نفاق آمد و رفت از میان گره نفاق چنانچه هیئت تنظیمه رفت سوي سفر* *مراد شجاع الدو له خان وزير امنيه را دارد.