Page 152

١٤٦ از ده نشین بحیله چنان نقد میبرند زا هدیه بذر مخلص بیچاره م دمي واعظ بوعظ گفت که صوفي مکن سماع اینجینو ابفائده شرکتیم مخوان با واحا که میر وکیل ازچه رهگذر گفتي که من سفیدم و قره هم تو ئی سیاه کبر و فساد اگر هنري باشدت چرا عزت اگر بپهلوی حاکه نشستن ست آسایش ار همی طلبي ملجاً بخواه کشتش چو خانقاه کرخ صرف جیره خور بثواب دران دیار عبور مرور کرد کثر پشت مالدار بود زد كو پتك جیب جول دار د سر پنجه چو چك اندر شنای کیر نشد خصیه‌ لنگرك کیر نقد بیاش دارم و گر جنس كمترك سرمایه جمع کرد زارکان مشترک گفتم بلي بقوه قز و نترسك از خمك ازدفتر ملا ئکه ابلیس گشته حك اندر یوروپ بسره افسر نشسته سك کو ملجأ و ملاذ بجز دره بر غك باغش باهل صفه همه وقف چون فدك اما بشرط انکه شو در اه او سرك بر استماع شعر تو كوزك چو روزه دار بنشسته منتظر که کند توپ شام تك نه از خود بیخودم نه مست مدهوشم شدمكوزك کهی یار ملل گاهی به ارکان دول مونس نه در زیر عبا اسرار پنهان داشتم اما به ارباب فتوت کردم همه چشمي پشیمانم علیم زد برف پيري از بنا گوشم شدم كوزك به هر مشرب که میخواهند میجوشم شدم گوزك مقدش یکطرف افکند سر پوشم شدم كوزك که گاهی خرقه در برگه نمد پوشم شدم كوزك