Page 139

١٣٢ کمر بکشتن ما بسته تیغ کین بر کف کسی که بود مرا یار غمکسار آخر بحیرتیم که معمار روزگار چرا زروی تعبیه خشتی نزد بکار آخر بدان رسید که در نظم مملکت کور شد کشاده اهل خرد چشم انتظار آخر دوای رنج وطن نیست جز تب غازی چنانچه گرد دوا درد قندهار آخر شود معاینه بیند بچشم سر گورک هرات نیز به آسایش مزار آخر بعد از رفتن نائب سالار محمد هاشم خان از هرات بسمت کابل انشاء کرده است باز بانه کار عدل معطل شده است باز وا نونگهای تیره مچتل شده است باز آنبا رهای شکر و آن خانچه های نقل یکجاعوض بشربت حنظل شد است باز باغ شهی که مرغ برانداختی بر او اينك قمار خانه هوطل شد است باز مضمون بسته من از اندیشه سپاه بگسسته است از هم مهمل شد است باز از بس فساد فتنه جهان را گرفته است شاپور ما محمد کون بل شد است باز کوه وقار بود جهاتی شکوه فضل اهل دعا برا بر خر دل شد است باز از حادثات فعل مداز واردات شر اکنون هری شبیه بمنگل شد است باز انور که در زمانه عدلش بعقل نیست مجنون صفت بدانش افضل شد است باز زاهد ز بیم هرزه درایان بگو شه چشم در است خفته و احوال شده است باز برا در دیوانه میرزا محمد انور خان است