Page 140

١٣٤ با هل دعا چنان بزمین رخ نهاده است کاندر قفاش دانه دبل شد است باز پنهان ز چشم حاسد بد گو زك خبير در خواب خوش به بستر مخمل شد است باز مستیز با قضا که نداری سر ستیز تدبیر را بهل که نگردند مدعا با زاهد زمانه سلام مرا بگوی مردان راه فقر تعبها کشیده اند بر دست عاقنامه نامش اجازه خط آزاد را غلام که اينك مريد ماست ايشاه وقت فرصت درماند کیست زود گیر آرزو بروز جزا آرزو ستد با سوی من بگو شة ابر و اشارتی ورنه دعا کنم که هلاکو فرارشد مگریز از قدر که نباشد ره گریز حاصل بسعی مکر و حیله وس و انگریز کی جامع ریا بعبث آبر و مریز نه در کرشمه همچو تو که فیز گاه غیز هی هی به این مروت بح بح به این تمیز حری رو سپوخته كانيك مراكنيز دستی که دین زد است شد از دست مشت خیز بهر رضاي او همه را ابرو بریز تا من به تیغ هجو کشم انتقام نیز از بهر قتل شان کشد از قور تیغ تیز چون نوعروس فکر تو بکرست گو زکا حاجت نيا شدت که کشی زحمت جهیز پیرم اما در حقیقت نو جوانستم هنوز قرنها بگذشت من صاحبقران هستم هنوز جا کشستم دلهام رشوت خورم عیبم مکن کز غلامان وکیل داد شاتستم هنوز