Page 978

شماره ( اول ) سال دوم مجله کابل ( ١٤ ) چیزی گفتن درخور اعتنا نیست چنین رسم میکند که خواننده را استعجانی دست میدهد ، استعارات شیرین ، تشبیهات بکر ومحاورات دلکش کلامش را يك سلسلة از درر متلا لای آبدار میسازد . در نشاط باغ کشمیر مینویسد : ـ خوشا روزگاری خوشا نو بهاری نجوم پرن رست از مرغزاری زمین از بهاران چو بال تدر وی ز فـواره الماس بار آبشاری نه پیچد نگه جز که در لا له و گل نه غلطد هوا جز که بر سبزه زاری لب جوخود آرا ئی غنچه دیدی ؟ چه زیبا نگاری چه آئینه داری نوا هـای مـرغ بلـند آشیـا نی در آمیـخت با نغمۀ جوئیباری توگوئی که یزدان بهشت برین را نهاد است در دامن کوهساری برای کر مك شب تاب میگوید : ـ يك ذرۀ بی مـا یه مـتـاع نفس اندوخت شوق اینقدرش سوخت که پروانگی آموخت پهنای شب افروخت واما نده شعاعی که گره خورد و شرر شد از سوز حیات است که کارش همه زر شد دا رای نظر شد پروانه بیتاب کـه هر سو تگ و پو کرد بر شمع چنان سوخت که خود را همه اوکرد ترك من و تو کرد یا اختر كـی ماه مینی به کمینی نزد يك تر آمـد به تما شای ز مینی از چـرخ برینی در میادین حسن وعشق دشنه های جگر دوز را در زلفین غالیه بار پوشانیده ، ودر تموجات چین جبین صد صاعقه را غلطان نموده ، هر شعروی داستانیست از شجاعت اسلاف که صد هزار د ستان سام را در بر گرفته است . اقبـال اگرچـه در انصرام کلام جنبه ثقالت را نمی آورد تاهم در بادی النظار از نشیب وفراز تخیل وچین و شکن هـای پیرایهٔ فلسفه اش پی بردن دشوار تر مینماید زیرا که اختصار وجامعیت کلام درهر نکته اشطوفان حقایق ومعارف را برپا ساخته ، بقول حضرت بیدل :ـ ١٤