Page 763

صفحه (۱۲) سال اول ـ مجله کابل شماره (۱۲) مانند ( فقط ) مثلاً کسی می گوید ( من میرفتم فقط کار دارم ) یا چونکه کار دارم ، ممکن است درعوض ( فقط ) ( لا كن ) ( مگر ) وغیره الفاظیکه لهجه وطنی را تغیر ندهد استعمال کنند همچنان کلمات غیرت کار ، ته جیز ، مسا عده ، وصدهاي ديگر که موردی درزبان وطنی ما ندارد . یا بيك هموطن خود خطاب می کنیم افندم ، رجادارم ، تشکر ادرم يابلهجۀ دیگری میگویند ( ما را معلوم ، مرا هم خبر است ) ممکن است گفته شود ( میفهمم ، بمن هم معلوم است ) ونیز آهنگ و الفاظ دیگری مانند قربان ، چه جور ، همچه آغا جا نم ، بجان شما دارد میمیرد ، وصدها الفاظ دیگر که ازطرفی ملا حت ونمود آنها بزبان خود آن اقوام اختصاص دارد و از طرف دیگر بعلتی كه روحیات مردمان افغانستان ازان بخوبی طراوش ندارد هیچ خوشنمائی وزيبندکی نخوا هد داشت اگر در گفتن و نوشتن آنها مبادرت ورزیم بلکه اگر ما سعی کنیم قضایا را بزبان فارسی معمول خود حل کرده بتوانیم و از استعمال لغات ولهجه خارجی دوری گزينيم مفاخر تا ریخی زبان خودرا بهتر حفظ کرده و بجا مۀ افغانستان خدماتی انجام داده خوا هیم بود . سوم ـ تکرار تلفظ بعضی الفاظ در وقت سخن گفتن که در عوام ما تكيه كلام مصطلح است ا كثر آن معنی ندارد چطوریکه در نوشتن چون ، لہذا ، بنا بران و غیره کلمات ربطيه ازین قبیل تکرار میشود بعلت با معنی بودنش بر بی نزاکت بحساب نیست ولی تکیه کلام های گفتار در مواقع و قفه کلام یا بندش زبان ما نند ! فهميدى ، فكرت است ، كه استيك ، مدعا ، چيز ، هوشت است وامثال آنها بکلی وضعیت نطق وبیان را تغیر داده وفصا حت را ازبین سخن گم میکنند . چهارم ـ اغلب کلمات وجملاتی که در فارسی بزیان مامعمول است ودر اذهان