Page 493

صفحۀ (٢٧) سال اول ـ مجلۀ کابل شمارۀ (٨) وله : ـ یکی دختری داشت خاقان چو ماه کجاه ماه دارد دو چشم سیاه بدنبال چشمش یکی خال بود که چشم خودش هم بدنبال بود بهم بسته مو را بصد پیچ و تاب گره داده شب را پس آفتاب جنگ اشکبوس را با رستم تصویر می کشد : ـ تهمتن به بند کمر برد چنگ گزین كرديك چوبه تیر خدنگ خدنگی بر آورد پیکان چو آب نهاده برو چار پر عقاب بمالید چاچی کمان را بدست به چرم گوزن اندر آورد شست ستون کرد چپ را و خم کرد راست غریو از خم چرخ چاچی بخواست چو سوفارش آمد به پهنای گوش زچرم گوزنان بر آمد خروش چو بوسید پیکان نر انگشت او گذر کرد از مهرۀ پشت او قضا گفت گیر و قدر گفت ده ملك گفت احسن فلك گفت زه بزد تیر بر سینۀ اشکبوس سپهر برین بر کفش داد بوس کشانی هم اندر زمان جان بداد تو گفتی که هر گز ز مادر نزاد در اختصار کلام خصوصیت تام دارد ، این لف و نشر مرتب ازو ست : بروز نبرد آن یل ارجمند به تیغ و به خنجر به گرز و کمند درید و برید و شکست و ببست یلان را سرو سینه و پاو دست وله : ـ پی مشورت مجلس آراستند نشستند و گفتند و برخاستند وله : ـ اگر جز بکام من آید جواب من و گرز و میدان و افراسیاب رستم قهرمان تصنیفش است و فردوسی با این نیروی خیالی اش محبت بدرجۀ