Page 2979

( صفحۀ ٧٧ ) چهار قصیده به چهار سبك ( سال ششم ) ایا پادشاهی كه از دولت تو جوان گشت باز این جهان معمر بروزی كه بخت آزماید مردان برد هر كس از كردۀ خویش كیفر زمین گردد از نعل اسبان مغربل هوا گردد از گرد میدان مغبر جهان گردد از خون مردان چو دریا تو چون نوح و كشتی تو خنك رهور گهی همچو خورشید بر روی گردون گهی چون فرا مهد بر پشت اشقر (١) بنوك سنان بشمری موی دشمن بگرز گران بشكری (٢) ترك مغفر (٣) الا پادشاهی كه از سهم تیغت ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ زمین ار چه دوزخ شود یا چه دریا زمان ار چه حنظل شود یا چه شكر منم بر زبان و دل خویش ایمن ز ریت مصفا ز شبهت مطهر ز گفتار بدگوی چون گرگ یوسف ز تلبیس بدخواه چون شیر مادر میان من و دشمن من شریعت طریقی نهاده است سهل و مشهر اگر گشت راضی باحكام ایزد و گر سر نتابد ز دین پیمبر بحكم نیاكان او باز گردم بیا وخش واز اندو آیم بآذر همی تاجهان گردد از نور ظلمت زمانی مصفا زمانی مكدر بقا بادت ای شاه دوران ز دولت سر چتر تو گشته با چرخ همبر همیشه دو چشمت بترك پسر سرخ همیشه دو دستت بزلف معنبر رخ بدسگال تو از آب دریا دل دشمن تو ز آتش چو مجمر (٤) در مدح سلطان جلال الدین خوارزم شاه این قصیده از بهترین قصاید استاد كمال الدین اسمعیل است كه در عین حال تمام خصایص سبك عراقی را شامل است . بسط روی زمین گشت باز آبادان بیمن سایۀ چتر خدا یگان جهان كنند تهنیت یكدگر همی بحیات یقینی كه ز انسان بماند وز حیوان پدید میشود آثار حرث ونسل وجود از آن سپس كه بروز دو اعق بطلان ز باغ سلطنت این یك نهال سر بكشید كه برگ اوهمه عدلست وبار او احسان جهانیان همه در سایه اش گریخته اند چنانك مرغ خرد در پناه سرو ستان (١) اشقراسب زرد و قزل (٢) شكر بكسر اول چو جگر یا كاف عربی شكستن (٣) ترك بفتح اول كلاه خود (٤) نقل از نسخۀ مطبوع كتاب خانۀ ادیۀ ایران ٢٧٧