Page 2980

( صفحهٔ ۷۸ ) کابل ( شمارهٔ چهارم و پنجم ) خدایگان سلاطین مشرق و مغرب جلال دنیه و دین (متکبرنی) آن شاهی چو آفتاب نیا ساید از سفر زیرا چو غنچه نیست که دل در حریر چین بندد عجب مدار گر از رشحهٔ جبین مبین گهر که بستر خارا و جامه آهن ساخت زهی معارج قدرت ورای طور گمان کینه کوره با س تو گر مسیر اثیر زهیبت تو دل شیر آسمان همه وقت تر است قبه قدری که ماه منجوقش زبان که نیست لبالب ز گوهر مدحت سخاوتت بنام در عدم همی بخشد از آن ز سنگ فسان تیز میشود خنجر بعهدعدل توگر کشته از پی خوش آمد خویش زبان تیغ ترا نکته مغز وار آمد کمند شاه بيك سلك در کشد در تاب فلك الاچق خود چون زند بر ابر شاه سپهر راچو کمان ارچه نه ندر خانه ست درست زر که تهی نام شاه دو دهنش زشوق نام تو منبر همیست در محراب جهان ستانا ایزد ترا فرستاد است گواه ملك تو عد است هرکجا خواهی تو عمر نوح بیابی از آنك در عالم توداد منبر اسلام بستدی زصليب حجا ب ظلم توبر دا شتی زچهرهٔ عدل وگرنبو دی شمشیر تو که کردی فرق ز بازوی تو قوی گشت بازوی اسلام بجوی ملك ز تیغ تو آب باز آمد بسيط خاك كه يكروزه راه لشکر تست که آب باغچهٔ سلطنت دهد ز سنان که ایزدش بسزا کرد بر جهان سلطان بشرق و غرب چو تیغش همی رسد فرمان چو گوهریست که پولاد باشدش خفتان عوض گرفت ینابیع چشمه حیوان ز تاج شاهان بر تخت زر گرفت مکان ز هی معانی خوبت برون زحصر و بیان نخست پایهٔ بام تو غرفه کیوان چنانکه شیر علم روز باد در خفقان نشد گرفته بخم کند وهم و گمان سزای تیغ بود همچو رستهٔ دندان زری که نقش وجودش نگشت سکهٔ کان که ظن برد که دل خصم تست سنگ فسان چوخرس مصطبه بازی کند بجوب شبان چو بادماغ بداندیش ملك کرد قران چو مهره گردن فغفور و قيصر و خاقان که جز زقرص مهش نیست وجه یکشبه نان وليك هيچ ندارد بخانه در چو کمان چوگل ز شادی بازافتد ز خنده ستان چوکود کان همه آدینه خواهد ازیز دان که جار حدجهان ملك تست و و بستان به نيك محضری خو د گواه میگذران عمارت ازتو پدید آمد ازپس طوفان توبر گرفتی ناقوس راز جای اذان نقاب کفر تویکشادی از رخ ایمان میان زند زرا دشت و مصحف قرآن که از تصادم کفار گشته بد ویران چنانکه جان بگلستان ز قطرهٔ باران چه مایه ملك تر ازان زیادت و نقصان ۲۷۸