Page 2948

( صفحه ٥٢ ) کابل ( شماره چهارم و پنجم ) اورد خوږو زړ ونو چه د غره په سر بلیږی شنی لوګری خیژی له نښتره له چناره دود های سبزیکه از درختان نشتر و چنار بر خواسته روی قلل جبال را پوشانده است نا شی از آتشی است که در کانون دلهای مجروح عشاق بر افروخته است . پهلوی سرای اکوره جاده وسیع و عریضی واقع است قافله های وسط ایشیا که بهندوستان برای تجارت میرفتند راه عبور شان از ین جاده می بود چون هندوستان مملکت زر خیز و زر ریز است قافله ها باشتیاق تمام راه می پیمودند و از بعد مسافت وسختی راه باکی نداشتند کاظم خان شیدا به تماشای يك قافله ایستاده و از اشتیاق رفتار آن چه مضمون وخیالی پیدا کرده است : - ستا دزلفو په لور زړ ونه خرام کاند که دروم قافله درومی هندوستان ته اگر قافله روم بسوی هندوستان میرود دلها ئیست که بسوی زلفان تو خرام میکند شعرا از لبان قرمزی معشوق خیالات گوناگونی بسته اند چنانچه شاعری میگوید : - سره لبان ښکاری نه پټیږ ی مالیدلی دی څه په بی رحمی سره ظالم می وینی ښکلی دی لبان سرخ او گواه آشکاریست که ظالم به چه بیرحمی خون مرا نوشیده است لکن کاظم خان شیدا از خواندن کتاب معشوق چه مضمونی یافته است : - عبارت کړی رنگین په سر و لبانو هر کتاب دتا په لاس کښی گلستان شی کاظم خان شیدا ٣٥٢