Page 2947

( صفحهٔ ٥١ ) خصوصیات شاعری روه ( سال ششم ) در صورتیکه از کبر مزگان ها بتو بسوی آسمان می بیند نمیدانم که چشمان تو چگونه به خاکساران نظر خواهد کرد . در زمستان برفهای سفید، قلل بلند جبال را می پوشاند و در موسم بهار در اثر حرارت آب گشته از آب آن جویبار های روه وازان ها بحرهای بزرگ تشکیل میشود شاعر ازین وضعیت متاثر گشته چنین يك خیال شاعرانه بسته است . چه موسم خوشگوار است که تمام مردم با آشنایان و دوستان خود آغوش بآغوش همدگر داده با کمال ذوق و انبساط خاطر تفرج مینمایند تنها من هستم که در عالم جهان سوز هجران مغموم افتاده جبال این سرزمین برحال من افسوس می نمایند و بامن همدردانه میگریند : - وخت دنو بهار دی، زه جدا له خپله یا ره دریغه ، دریغه ، دریغه چه بی یاره خی بهار نوبهار است و من از دلدار خویش جدا - بسیار افسوس که بی یار این موسم قشنگ سپری می شود غرونه دی نریږی ، چه په حال حما خبریږی سیند دا وښو درومی ، چه راغلی له کوهسار هنگامیکه کوهسار بر احوال من واقف میشوند تزلزلی در ارکان وجود آنها رو داده هی دریا دریا اشك است که از دیدگان وی جاری میشود ، بین دو کوه فضائی وسیع و وادی سرسبزیست که موقع سپیده دم آن بغایت روح نواز است مرغکان در نقاط بر جسته و بلند این وادی انتظار آمدن صبح را استقبال می نمایند شاعر در وادی ایستاده محو تماشای درختان نشتر دامان کهسار است که بمانند قامت رسای یار قد کشیده است ناگهان آفتاب از جانب شرق طلوع نموده اشعه نارنجی و اول روز آن شاخچه های دست مانند نشتر را روشن نموده و نسیم خفیف صبحگاهی شاخچه های نشتر را باهتزاز آورده چنان منظرهٔ قشنگی را تمثیل می نمود . که گوئی معشوق سبزپوش طنازی نخستین اولاد خود را بسردست گرفته و به اشتیاق تمام او را با بالا می اندازد بعد از ساعتی شبنم روی برگهای سبز درختان از حرارت آفتاب به بخار مبدل گشته بهوا متصاعد گردید و ازانجا که شاعر مغموم است و در منظر دلفریب قدرت نیز مظاهر غم را می بیند همان است که این منظر راه در شعر خود چگونه ترجمانی کرده است : - ٣٥١