Page 2608

( صفحه ۶۸ ) کابل ( شماره اول ودوم ) از خدایتک تازگردی سینه صد چاک چاک بی نداری جز ستم اید لبر مکار کار تا توانی جاده فقر ایدل محبوس بوس همچو شیطان بر منه بر دوش استکبار بار گر نمائی در چمن یکبارای گلروی روی تا بروز حشر ما ندعند لیب زار زار گر بیائی جانب این رند درد آشام شام تا ابد گردد رخش از باده گلنار نار نخل محرم گرخزانشد ازغم ابگردون دون باغ عیش خوبرویان را تو برخوردار دار مدعی را گر درحمت بر محمود ازا کرام رام داد چون منصور بر وی دولت دیدار دار وله ازغزلیات شاعی : بیتو اشك لاله گون از دیده من میچکد وه چه یاقوتی زکان دل بدامن میچکد در هوای بغیه پیراهنت ایبیمثل رشته اشك هر زمان ازچشم سوزن میچکد هرکه بلبلان دید درگوش تو درازشوق گفت شبنمی از برگه گل گویا بگلشن میچکد شرح غمهای ترا در صفحه آرایم اگر خون زچشم خامه در وقت نوشتن میچکد آب حسرت از دهان شیشه ای نازآفرین چون بری ساغر بلب هنگام خوردن میچکد رحمت از حسرت شیرینی نظمت مدام اشك چشم نکته سنجان تا بمردن میچکد مثلت به تتبع ابن حسام ( که بیشتر به اشعار رومانتيك امروز شباهت دارد ) گفتم بطبیب عشق من بیمارم شبهای دراز تا سحر بیدارم بر کوی دوا صبا به به نبض من نهاد ازره لطف گفتا مرض ترا عجب پندارم هرصبح و مسا برگوی مرا که محبوب نرسیست تا از دل خسته ات شود اظهارم ای زار گدا بر درد توهی دوا ندارد سودی جز شربت وصل یارای هشیارم بشنو تو زما رو پیش نگار خویش گودرد دلت اظهار نما و گوی ای دلدارم از بهر خدا رحمی بنما بحال زارم زکرم عمریست زدرد دوریت تا کارم ایجورلقا رفتم بر آن نگار کردم اظهار گفتم که خدا برایم یرخسارم رحم آریا ۶۸